De boerenzwaluwtjes op avontuur in de natuur (PdF)
In het vorige Zeezwaluw Suffertje hebben we jullie deelgenoot gemaakt van het overvaren van de Zeezwaluw op vrijdag 24 april en de enerverende middag
om met een hijskraan uit het water gehesen te worden.
Alles was goed georganiseerd door Gert. Maar voor ons werd het ook een volle dagtaak van 6-20 uur. Gelukkig hadden we het weekend en maandag Koningsdag vrij, heerlijk! Op zaterdag hebben we alleen foto’s van het hijsevenement uitgezocht. Geen verdere lichamelijke inspanningen. Maar op zondag zijn we heerlijk gaan wandelen in het natuurpark Leinwijk, vlak bij het recreatiepark De Leine waar ons tijdelijk verblijf, de stacaravan staat.
Eerst nog even terug naar de vorige eeuw; Voor we naar Willemstad verhuisden, woonden we eind 70er jaren in Veendam (op de Reede). In die periode kwam net het windsurfen “in de mode” wat ook onze harten veroverde en we kochten een Mistral Competition. Zodra we konden werd de Mistral surfplank op het dak van de auto gebonden om te gaan surfen bij het strandje in Kropswolde, bij Meerwijck aan de NO-kant van het Zuidlaardermeer. In die periode surften we bijna elke dag als Riens met verlof thuis was. Dan was er bijna niemand en in het weekend af en toe wat mede-surfers. Nu, bijna 50 jaar later, zijn we weer in Kropswolde. En gaan we het voor ons “nieuwe” gebied weer ontdekken en verkennen. Het gebied is flink op de schop gegaan en herkenden het niet meer. Het Zuidlaardermeer is er nog steeds waar veel mooie huizen zijn gebouwd. En erg fietsvriendelijk wat we kunnen waarderen. Het 70er jaren strandje is nu volledig ontwikkeld voor de watersporter en heet “Meerwijck Beach”. De Zeilvereniging Zuidlaardermeer die er al was, is er nog steeds. Dus niet al het oude blijkt verdwenen.
We nemen jullie mee op onze ontdekkingstocht vlak bij “huis”. Onze indrukken vullen we aan met informatie die we pas na de wandeling op het internet vonden.
Terug naar de wandeling; We hadden het bordje van de wandeling gezien terwijl we op de parkeerplaats stonden te wachten om door vrienden opgehaald te worden. De wandeling is 3 km en start direct naast de parkeerplaats van De Leine. Dus wandelschoenen aan en de kuierlatten de sporen gegeven om dat bijzondere gebied, ontstaan in 1999, te verkennen. Hieronder de beschrijving zoals we die op het internet vonden.
Leinwijk
“Aan de oostelijke oever van het Zuidlaardermeer, nabij het buurtschap Wolfsbarge op de grens met Drenthe, ligt een klein maar bijzonder natuurgebied: Leinwijk. In september 1999 is gestart met de inrichting. Landbouwgronden maakten plaats voor een vloedmoeras, zoals ze hier van oudsher thuishoren. Maar dat is nog niet het hele verhaal: eigenlijk is Leinwijk de proeftuin voor het hele ecosysteem van het Hunzedal. Op de oeverzones in het gebied is het zeldzame slijkgroen gesignaleerd; een teken van dynamisch waterbeheer. 
De rietorchis bloeit prachtig in juni. Niet alleen planten en vissen profiteren van de wisselende waterstanden. Ook amfibieën zoals kikkers en salamanders maken dankbaar gebruik van het gebied”. In deze link meer.
Vanaf de start volgt het oneffen wandelpad de kronkelige oever van het Zuidlaardermeer. De oevers zijn begroeid met hoge rietstengels en direct naast het oneffen pad is de grond zompig. We begeven ons dus veiligheidshalve, niet buiten de gebaande paden. Regelmatig wandel je langs niets anders dan het hoge riet, met riet pluimen. (klik op collage voor ware grootte)
Dan ineens is er een onbelemmerd en schitterend uitzicht over het water. Omdat het nog vroeg in het seizoen is, zijn er nog geen bloeiende gewassen. Wel honderden vogels in de lucht, op het water en sommigen broeden op een klein “klontje” grond in het water. De ganzen hebben het hoogste woord en snateren er op los. De eenden in verschillende kleuren en soorten zie je wel maar hoor je niet. De meeuwen scheren sierlijk door dat alles heen. Het was niet druk op de wandelroute maar af en toe waren er wel mee- of tegenliggers. We hadden alle tijd om te genieten van al het moois. (klik op collage voor ware grootte)
Het was nog mooier geweest als we ons van tevoren ingelezen hadden over het gebied, want de vistrap zijn we voorbij gelopen zonder te zien. Op het kaartje hieronder staan de plaatsten waar de bijzonderheden te zien zijn. Gelukkig wonen we hier nog lang genoeg voor een herhaling van de wandeling. Op de uitkijktoren hebben we genoten van het uitzicht. Helaas geen bijzondere dieren, zoals de bever of zeearend kunnen ontdekken. (klik op collage voor ware grootte)
Een stukje verder langs het pad wordt de Kikkoman Molen in al zijn glorie zichtbaar. Deze molen is afkomstig uit de K.P. Boonpolder bij Annen en volledig gerestaureerd voor zijn nieuwe taak; (klik op collage voor ware grootte)
“Dankzij molen Kikkoman is het water voortdurend in beweging. Deze windmolen drijft een grote visvriendelijke vijzel aan – een megakurketrekker – en pompt daarmee niet alleen water het moerasgebied in, maar ook vissen. De vijzel draait heel langzaam en brengt de vissen voorzichtig over. In Leinwijk kunnen ze dan een beschut plekje uitzoeken en hun eitjes afzetten op de waterplanten. Het moeras functioneert als een natuurlijke zuiveringsinstallatie. Vandaar stroomt het water langzaam terug in het meer. Op een dag zal het Zuidlaardermeer weer helder genoeg zijn voor de snoek!”
Vlak na de molen wandelen we langs een open gebied, geen riet maar wel stroompjes waar veel vogels broeden. De grauwe gans is ruim vertegenwoordigd, soms al met jongen in het kielzog. Maar plotseling spot Riens in één van de stroompjes een lepelaar tijdens het “eten”. (klik op collage voor ware grootte)
Statig waadt hij/zij door het water terwijl de lepelvormige snavel constant van links naar recht beweegt om voedsel te zoeken. Riens probeert de lepelaar te fotograferen maar het beeld blijft iets wazig (zie foto) 
omdat hij redelijk ver van ons vandaan staat. Onverwachts een bijzondere vogel, prachtig om te zien. In hetzelfde open gebied loopt ook een kudde geiten met jongen. Volgens de informatie zijn zij de “grasmaaiers” voor dat speciale gebied.
“Het blijken Nederlandse landgeiten te zijn. Door te grazen houden zij de begroeiing kort en het landschap open. Zo voorkomen ze dat kruidige gewassen, die in trek zijn bij vlinders en insecten, niet worden overwoekerd. Nederlandse landgeiten kunnen het hele jaar buiten blijven, ze zijn bestand tegen een koud en vochtig klimaat. Het zijn goedaardige dieren, maar hebben ze jonge geitjes, dan is het beter om afstand te bewaren.”
Bij de geitenkudde staat een bankje (speciaal voor vermoeide boerenzwaluwtjes) waar we even rustig konden genieten van het mooie landschap, terwijl de geiten rustig verder bleven grazen. Na dit rustpunt werd het oneffen pad een schelpenpad waar ook fietsers gebruik van konden maken. Het pad slingerde weer richting de openbare weg naar de Leine.
Het verlaten van het pad in dit bijzondere gebied is via een hek, die in een speciale hoek staat, zodat het automatisch dichtvalt als je erdoor bent. Het zonnetje schijnt nu lekker en we wandelen terug naar onze stacaravan. Totaal hebben we 4 km gelopen, dus weinig extra km, uit en thuis.
Deze wandeling zullen we zeker vaker lopen want elk seizoen brengt weer wat nieuws.
Riens en Ineke
Wordt vervolgd
We reizen niet meer zo ver als vroeger, maar maken wel leuke dingen mee in onze winterhaven de Oosterhaven te Groningen. Veel is beschreven in het digitale Oosterhaven Nieuwsblad, de nieuwste, de de laatste editie kun je lezen als je HIER klikt. Wat er dit jaar nog meer geschreven is, kun je lezen onder de nieuwe Tab: Het Oosterhaven Nieuwsblad Geniet van onze winterwaardigheden.
Klik HIER voor de verzamelde Zeezwaluw Suffertjes uit 2026
Onder de tab Kombuisgeheimen zijn nieuwe recepten te vinden onder “Feestelijke recepten” surf er heen en je kan smullen!
verflagen beginnen. En hier en daar wat andere kleine klusjes die op dat moment nog op de “to-do-list” staan.
Het is alweer halverwege de feestmaand december, de donkerste 
maand van het jaar. Gelukkig is er overal wel licht in die donkere uren.
Ook binnen in de Zeezwaluw is het versiert. Geen uitbundige verlichting maar gewoon gezellig samen met de opgehangen gouden en zilveren ballen. De parkieten moeten nl ook los kunnen vliegen. De eerste dag “hing” het vrouwtje even in een slinger van kerstballen, ze dacht dat ze daar kon zitten. Mooi niet dus. Daarna is het niet weer gebeurd.
Ook in de Stad Groningen is het verlichtingsfeest losgebarsten. Het gratis evenement “
Het scheepvaartmuseum was gedurende deze dagen gratis te bezoeken. WWV was van 13 t/m 15 december, jammer dat het niet langer was.
De winkels zijn onder handbereik en Riens is alweer druk bezig met recepten uitzoeken voor de Kerst. Uit de talloze mogelijkheden hebben we een keus moeten maken voor de 2 kerstdagen (en tig dagen voor de gebruikelijke restjes). Best een moeilijke beslissing hoor! In januari zullen we de gekozen recepten (als ze lekker waren) weer op de pagina “
gemaakt. De eerste vaartocht wordt richting werf. Ons Zeezwaluwtje heeft een broodnodige schoonmaakbeurt nodig en daarna een paar lagen nieuwe antifouling.
maar aan het eind begrijpen jullie alles. Het begon allemaal met de ontmoeting van Marten, een medezeiler die zijn zeilboot Laska voor de winter op de kant in Lauwersoog heeft staan.
28 november was voor ieder een geschikt moment. We hadden alle spullen gereed gezet, Riens zou mee voor een “rondje shoppen” in Groningen terwijl Ineke in die tijd even met de bus naar de supermarkt op en neer zou gaan. Mooi geregeld dachten we. Maar nix bleek minder waar, Marten had de 28ste een hele dag gepland samen met ons. ‘s ochtends een rondje Groningen, lunchen in Middelstum en dan ’s middags een bezoek aan de Hippolytuskerk met het bijzondere carillon in Middelstum. Daar hadden we beiden natuurlijk wel oren naar!
Nog verder omhoog via steeds smaller wordende trappen (geen sinecure voor 2 zeeschuimers) tot een ruimte waar de 4 uurwerken (elke zijde van de toren 1) zijn. Eén van de luikjes die open kunnen is voor de gigantisch lange vlaggenstok met vlag. 
Met een speciaal systeem wordt op feest- en bijzondere dagen de vlag naar buiten gestoken. Pas is de oude (zware) houten vlaggenstok vervangen door een lichtere aluminium versie. Het geheel ziet er nu piekfijn uit!
Hier bespeelt de beiaardier het handklavier voor speciale concerten, terwijl de toeschouwers in de kerk zitten te luisteren. De beiaard is ingericht met een zogenaamd “broeksysteem”. Dit is een eenvoudig draden stelsel tussen de toets en de klepel. Daar is dus die klepel uit dit verhaal! Zie tekening ter verduidelijking.
Niet alleen wij vonden dit indrukwekkend, ook hele kolonies vliegen hadden deze ruimte als winterwoonplaats gekozen. Ze zaten zelfs op de bollen van het handklavier.
geleerd over klokken, klepels, carillons, commissies en oude kerkgebouwen. Nog even alle (zware) inkopen via de lijnenlift aanboord hijsen en wij onszelf via de ladder. De laatste trap voor van vandaag!
Zo halverwege de maand december met de Kerstversiering en schitterende verlichting overal, overdenk je toch zo nu en dan het afgelopen jaar. 2021 was een jaar waarin veel gebeurde i.v.m. Corona, dat weet iedereen en behoeft geen beschouwing meer van ons.
Voor het eerst in 19 jaar hebben we weer een volledig jaar in Nederland doorgebracht. Voor ons geen straf, zeker niet in het mooie Groningen en de fijne jachthaven bijna in het centrum van de stad. Het was wel even wennen aan de kou, zeker in februari met temperaturen van -15°C. Bijzonder om de schaatsgekte weer mee te maken en te zien hoe de enthousiastelingen naast ons bootje de schaatsen onder bonden en zwierend hun rondjes op de stadsgrachten (diepen) begonnen. Sneeuw en hagelstormen kwamen en gingen in de donkere wintermaanden, maar ons kacheltje hield ons lekker warm.In de lente en zomer, met een zonnetje maar ook met meer regen dan ons lief was, konden we weer genieten van het “buitenleven” in de kuip en de lange avonden met daglicht. De herfst met harde ZW-wind kwam gelukkig redelijk laat. Nu is de winter weer aangekomen maar echt koud (vriezen) is het nog niet.
Intussen hebben we ons het hele afgelopen jaar prima vermaakt.
In 2022 zijn we er gewoon weer met “Het Zeezwaluw Suffertje” en de Reisverhalen.
Welkom aan boord SY Zeezwaluw 