De klepel hing in Middelstum (Pdf)
Misschien een wat mysterieuze titel voor het laatste Zeezwaluw Suffertje van 2023, 
maar aan het eind begrijpen jullie alles. Het begon allemaal met de ontmoeting van Marten, een medezeiler die zijn zeilboot Laska voor de winter op de kant in Lauwersoog heeft staan.
Hij woont niet op zijn boot, maar in een huis in Middelstum. Als Marten wat aan zijn boot gewerkt heeft komt hij meestal even buurten bij ons. Even warm worden, een kopje koffie met wat lekkers onder het genot van interessante wederzijdse verhalen. Marten zit vol met verhalen. Hij heeft nl een oude bakkerij in Middelstum gekocht die nog steeds verbouwd wordt. Als eerste object werd nl. de immense schuur aangepakt waar hij zijn houten woodcore S-spant boot Laska wilde bouwen. De hele boot, inventaris, lopend want etc. heeft hij zelf gebouwd zoals op zijn website is te lezen.
Naast zijn werk als goud- en zilversmid, bouwen van zijn boot, is Marten ook lid van de commissie van het
Hemony-carillon van de Sint Hippolytuskerk (een gotische kerk) in Middelstum (GR), wat een monument in een monument is. Het is de moeite waard om daarmee zorgvuldig mee om te gaan. Daarom is er een commissie, met enthousiaste vrijwilligers, in het leven geroepen om te zorgen voor het onderhoud en de bespeling van dit kostbare instrument. Het kerkgebouw is sinds 2014 overgegaan naar de Stichting Oude Groninger Kerken (SOGK) en de “vrijwilligerscommissie” valt daar nu ook onder.
Omdat het carillon zo bijzonder is en hij er veel van weet en onderhoud aan doet, heeft Marten al een keer aangegeven dat hij ons het Carillon wel wil laten zien. Dat is natuurlijk leuk om te doen samen met iemand die er heel veel vanaf weet. We waren eigenlijk te druk om daar een afspraak over te maken. Op een dag dat Marten bij ons op de koffie was, bood hij aan om samen een keer naar Groningen te gaan voor gas en diesel, hij moest er zelf ook heen. Dat was prima voor ons uiteraard. 
28 november was voor ieder een geschikt moment. We hadden alle spullen gereed gezet, Riens zou mee voor een “rondje shoppen” in Groningen terwijl Ineke in die tijd even met de bus naar de supermarkt op en neer zou gaan. Mooi geregeld dachten we. Maar nix bleek minder waar, Marten had de 28ste een hele dag gepland samen met ons. ‘s ochtends een rondje Groningen, lunchen in Middelstum en dan ’s middags een bezoek aan de Hippolytuskerk met het bijzondere carillon in Middelstum. Daar hadden we beiden natuurlijk wel oren naar!
Na een kopje koffie op de Zeezwaluw, hebben we met de auto eerst het “rondje Groningen” gedaan, voor we naar Middelstum gingen. Marten gaf ons een rondleiding in zijn huis, de verbouwde bakkerij. We zagen de grote schuur met apparatuur voor de bouw van “Laska” en zijn naastgelegen workshop en 
winkel voor zijn goud- en zilversmederij. Indrukwekkend!
Na de heerlijke lunch bij Marten, wandelden we de 2 straten naar de Sint Hippolytuskerk (1445).
De kerk staat centraal in het dorp rondom in het groen. Het deed ons erg denken aan de plek waar de Hervormde Kerk in Willemstad staat. (klik op fotocollage voor ware grootte)
In de kerk, die pas gerestaureerd was, stond het prachtige Van Oeckelen orgel (1863), mooie schilderingen op wanden en plafond die beschadigd waren, maar niet gerestaureerd mogen worden. (klik op fotocollage voor ware grootte)
Via de ruimte achter de kerk waar de klokkenluider de kerkklok luidt, ging het verder omhoog in de klokkentoren via smalle trappen. In een ruimte, halverwege de kerktoren, staat het enorme uurwerk uit 1561 wat kortgeleden gerestaureerd is. (klik op fotocollage voor ware grootte)
Apart daarvan staat de speeltrommel, waar verschillende melodieën op kunnen worden “gestoken”, voor de bespeling van het carillon. Het is geweldig dat dit bewaard is gebleven en ook nog steeds werkt. (klik op fotocollage voor ware grootte)
Nog verder omhoog via steeds smaller wordende trappen (geen sinecure voor 2 zeeschuimers) tot een ruimte waar de 4 uurwerken (elke zijde van de toren 1) zijn. Eén van de luikjes die open kunnen is voor de gigantisch lange vlaggenstok met vlag. 
Met een speciaal systeem wordt op feest- en bijzondere dagen de vlag naar buiten gestoken. Pas is de oude (zware) houten vlaggenstok vervangen door een lichtere aluminium versie. Het geheel ziet er nu piekfijn uit!
Weer 2 trappen omhoog waar we het speciale handklavier voor het Hemony carillon zien. 
Hier bespeelt de beiaardier het handklavier voor speciale concerten, terwijl de toeschouwers in de kerk zitten te luisteren. De beiaard is ingericht met een zogenaamd “broeksysteem”. Dit is een eenvoudig draden stelsel tussen de toets en de klepel. Daar is dus die klepel uit dit verhaal! Zie tekening ter verduidelijking.
Niet alleen wij vonden dit indrukwekkend, ook hele kolonies vliegen hadden deze ruimte als winterwoonplaats gekozen. Ze zaten zelfs op de bollen van het handklavier.
Daarna nog één hele smalle trap naar boven om zijwaarts bukkend, net onder het Carillon uit te komen. De klokken hangen boven de trans van de toren.
Het eerste dat opvalt is dat Marten en Ineke op de knieën onder het “broeksysteem” (de draden dus) moeten zitten. Meer ruimte is er niet onder de bediening van het carillon. Riens kon op de trap staan en had een geweldig uitzicht op het carillon ….en de omgeving. (klik op fotocollage voor ware grootte)
Nog wat meer fotos van het carillon en omgeving (klik op fotocollage voor ware grootte)
We hadden vandaag heel erg veel geluk want het was een mooie droge dag (na 2 weken regen) terwijl het zonnetjes ook nog scheen. Marten legde uit wat we allemaal aan de klokken konden zien (randversiering, broeksysteem en gewichten). Het is te veel en te speciaal om hier allemaal te vertellen. De links in de tekst leiden naar de website waar het veel beter beschreven wordt dan wij hier kunnen doen. De vele fotos geven een goed beeld hoe bijzonder het was. Wij vonden het adembenemend. (klik op fotocollage voor ware grootte)
Na al dit moois moesten we afscheid nemen van het carillon en natuurlijk al die smalle trappen weer naar beneden. Marten als laatste om alle deuren weer af te sluiten.
Weer bij de auto aangekomen, was het al vrij laat en Marten stelde voor om ons terug te brengen naar Lauwersoog. Prima wat ons betrof, het was nog wel een stukje rijden. Het was een mooie rit terug in de vallende schemering met een prachtige zonsondergang over de uitgestrekte landerijen in het Groningse landschap. Geen fotos helaas.
Marten hielp ons nog met alle inkopen uit de auto onder de Zeezwaluw te zetten voor hij terugreed naar Middelstum. We hebben genoten van deze dag samen en veel 
geleerd over klokken, klepels, carillons, commissies en oude kerkgebouwen. Nog even alle (zware) inkopen via de lijnenlift aanboord hijsen en wij onszelf via de ladder. De laatste trap voor van vandaag!
Na een mooie en gezellige dag, hebben we de klok horen luiden en weten nu waar de klepel hangt!
Met bovenstaand carillonklokken-uitje willen we ook het jaar 2023 van het Zeezwaluw Suffertje uitluiden. Uiteraard weer met een zelfgemaakte kaart, dit keer met een echt sneeuwwonderland vanuit Lauwersoog. Een week lang hadden we hier sneeuw wat bleef liggen dus uitermate geschikt voor onze eerste Sneeuw Kerstkaart in jaren! 
In het nieuwe jaar 2024 zijn we er weer met nieuwe avonturen.
___/)___
Meer nieuws uit 2023 Alle Zeezwaluw Suffertjes vanaf 2009 tot op heden zijn onderverdeeld in geklusterde jaartallen. De nieuwe tabs zijn weer onderverdeeld in sub-tabs voor elk jaar. Via de link van de hoofdtab kom je bij de sub tabs.
Hier vinden jullie de Reisverslagen vanaf 2021
Zeezwaluw zeiden. “aan boord wonen en zeilend reizen met de Zeezwaluw tot één van ons het niet meer leuk vindt”, dat was ons motto in 2002. Is dat motto dan veranderd omdat we sinds november 2020 met de Zeezwaluw in de Oosterhaven in Groningen liggen afgemeerd … Nee dus! Omstandigheden kunnen zomaar veranderen zoals wij en iedereen wereldwijd heeft gemerkt. En .. we zijn zeer zeker nog niet uitgezeild!
de Pacific Ocean. Deze beslissing had alles te maken met 365 dagen per jaar temperaturen van 28-35+°C ondergaan. Als we verder westwaarts zouden gaan, worden de temperaturen en de vochtigheidsgraad alleen maar hoger. Allebei vonden we het waar we nu waren al te heet en te vochtig om normale lichamelijke activiteiten te kunnen ontwikkelen zoals we dat graag zouden willen. Verder westwaarts is het zo heet en vochtig dat een medezeiler die in Panama over-hurricanede het heel plastisch verwoordde: “om 9 uur in de ochtend glibber je al uit je onderbroek, zelfs als je nix doet”. Het houden van een siësta op het heetst van de dag, werkt voor ons niet. Dus dubden we wat we dan wél wilden. Naar het Noorden naar de USA wilden we ook niet, dat was klontje klaar!
Atlantische eilanden doorbrachten, werden we beiden direct helemaal vrolijk. O, dan kunnen we dit en dat doen of daar en daar heen. Voor ons voelde dat niet aan als “teruggaan, maar gewoon herziening van onze plannen”.
Alle ingrediënten samen, tipte de weegschaal voor ons klimatologisch en budgettair in het voordeel van Europa.
Schepen uit alle andere landen werd de toegang geweigerd. Je mocht altijd vertrekken, als je je maar even meldde. Eenmaal vertrokken mocht je niet terugkeren! Dus het was letterlijk “bezint eer ge begint”. Wij lagen prima in Le Marin, veilig aan de steiger van de werf met water en stroom. We konden onze trip daar voorbereiden in de hoop dat er ergens halverwege mei (onze peildatum voor vertrek) hoop zou gloren op opening van de Azoren eilanden. Op 10 mei hoorden we via de Corona tam-tam dat er vanaf 15 mei mogelijk versoepelingen op de Azoren zouden komen.
Oostzee te gaan. Gezien de sombere Covid-19 berichten hebben we onze plannen aangepast. De mogelijkheid dat landen opnieuw hun grenzen zouden sluiten en het internationaal vliegverkeer of reizen per trein weer stil kwam te liggen, sprak ons niet zo aan. We wilden namelijk niet weer ergens maanden vast zitten zoals in Martinique. Daarnaast speelt mee dat het risico op besmetting en daardoor medische zorg nodig hebben in Portugal dan reëel zou kunnen zijn. De geruchten dat verzekeringen negen naar het niet vergoeden van Covid-19 gerelateerde zorg in het buitenland in een eventuele volgende besmettingsronde, vonden we een hoofdpijn punt. Of deze geruchten wel of niet fake nieuws waren, weten we niet, maar er op gokken en verliezen is wel erg zuur.
naar Groningen waren rustig. Het binnenlopen van deze bekende maar bijna lege marina in de laatste dagen van oktober, is niet echt gezellig. Het is namelijk het einde van het zeilseizoen met als toetje een pandemie met veel Covid-19 restricties. Eigenlijk was het gevoel hetzelfde als bij het aanlopen van een bekende lege haven in het buitenland, alleen sprak nu iedereen Nederlands en hadden we geen groetvlag wapperen. Die eerste paar dagen kregen we bezoek van 2 stel dierbare zeilvrienden die we jaren niet hadden gezien, het toasten en bijpraten in de zonnige kuip, voelde voor ons eigenlijk als “thuiskomen”. Het was een warm welkom en een feestje voor ons.
Gronings spreken aardden we vrij snel ondanks de vreemde situatie door de pandemie en dreiging van besmettingen. De mondkapjes dragen we al 1 jaar dus dat is voor ons heel gewoon. Maar na 1 maand sluiten ook in Groningen de essentiële winkels weer. Gelukkig hebben we in die korte tijd nog de spullen kunnen bemachtigen die we broodnodig hadden om de winter door te komen. Zelfs een nieuwe laptop om de communicatie opgang te houden. Kerst en Oud en Nieuw vierden we samen en hebben daarvan genoten. Dan volgt al snel de instelling van de avondklok die tot eind april duurt, terwijl de bezoekregeling slechts 1 bezoeker per dag toelaat. Zelfs de sociale contacten in de haven vol met live aboards gaan niet verder dan een kort praatje op de winderige steiger in de ijzige kou. Dat zijn we helemaal niet gewend tijdens overwinteringen en ervaren we als vreemd. Je leeft op je eigen drijvende eilandje en toch vermaken we ons goed.
bij de gewone man. In vergelijking met alle buitenlanden die we bezochten is Nederland een land geworden dat ver voorloopt op het gebied van digitalisering, snelle Wi-Fi en internet verbindingen en moderne elektrische en elektronische snufjes zoals contactloze betalingen via telefoon of smartwatch. Het lijkt of geld, je weet wel die munten en bankpapiertjes, niet meer bestaat. We vonden dat we aardig op de hoogte gebleven waren met dit soort ontwikkelingen maar het blijkt dat we flink op het gas moeten om van de laatste Nederlandse snufjes kennis te nemen.
van de stad ligt. We voelen ons er thuis. Maar door de corona restricties voelen we ons er eigenlijk net zo thuis als in elke vriendelijke buitenlandse haven. We hebben immers ons drijvende huis bij ons. Buiten de bezoekjes van lieve vrienden en familie zijn we redelijk op ons zelf. Hoe we over de rest van Nederland denken en hoe we het vinden om terug te zijn, moet wachten op antwoord tot de situatie normaliseert en de dreiging van de Covid-19 afneemt door de vaccinaties die volop bezig zijn. We zijn de stad Groningen namelijk nog niet uit geweest en hebben weinig bezoek gehad in de afgelopen 5 maanden.
door niet naar Portugal te gaan maar naar Nederland. Ondanks dat het niet onze eerste keus was na de Atlantische Oversteek om naar ons kikkerlandje af te reizen en niet naar een iets warmer klimaat zoals Zuid Portugal. Door de Corona pandemie en het koude klimaat zijn we amper toegekomen aan de klussen die we in gedachten hadden. De zomer staat nu gelukkig voor de deur en we gaan uit van normalisering van het dagelijkse Zeezwaluw leven.
Welkom aan boord SY Zeezwaluw 