Transformatie van Zee- naar Boerenzwaluwen (PDF)
De titel van dit derde Zeezwaluw Suffertje vraagt om wat uitleg, denken we. Zoals we in het vorige Suffertje lieten weten, zouden we op 27 maart de overstap van boot naar stacaravan maken. Hoe noem je deze verplaatsing nu, “verhuizen” kan je het niet noemen, want ….
Volgens Wikipedia is: “Een verhuizing of verhuis het proces waarbij een huishouden of een persoon diens woning verlaat en zich in een andere woning vestigt”.
Echter, wij verplaatsen ons ook van de ene leefplek naar de andere maar niet naar een huis! Maar net als met verhuizen, gaat dat ook gepaard met harde arbeid en veel organiseren. De spullen vanuit de boot op het voordek zetten, van het dek op de steiger aangeven en van de steiger op de kade zetten en daarna kan het pas in de auto worden geladen.
Vanaf de 27ste maart, zijn we dus tijdelijk zeezwaluwen af en boerenzwaluwen in Kropswolde in het Groninger landschap geworden. Net als de boerenzwaluw die zijn/haar nestje bouwt op rustige plaatsen, gaan wij dat ook doen. Van stad naar platteland is weer eens heel wat anders!
Even terug naar het harde werken en veel organiseren. Met name, het bepalen wanneer beginnen we onderdeks met het inpakken van de “24-jaar gehamsterde/vergaarde inhoud van de Zeezwaluw”. Wat kunnen we doen als we nog aanboord wonen en wat absoluut niet.
Binnen moeten de plafonds worden verwijderd, omdat dan alleen de bouten van al het aan dek geschroefde RVS bereikbaar worden. Dat kan niet zolang we aanboord wonen, dan wordt het onleefbaar, want alles aan het plafond en wanden moet daarvoor nog verwijderd worden. Ook alle kasten met toegang naar de bouten, moeten leeg. Met de kasten konden we beginnen met leeghalen en scheiden wat naar de opslag moet en wat meegaat. De hoeveelheid moest hanteerbaar blijven om de kratten, bakken en tassen in de voorpunt of in de slaaphut op de loods kooi te kunnen stapelen. Daar hebben we maar geen foto’s van gemaakt, hahaha! De kajuit bleef daardoor netjes en gezellig.
Riens was intussen al begonnen met dek doorvoeren (GPS, AIS etc.) los te maken. De kabels met een gelijdelijn verbinden en naar binnen te manoeuvreren of te verwijderen als ze straks overbodig zijn. Zo waren er ontelbare grote en kleine klussen die veel tijd namen. Zoals voorbeeld: het kabeltje van het heklicht verwijderen waarvoor de bakskist 2 x helemaal leeg en weer ingepakt moest worden omdat Riens in de bakskist zittend de klus moest klaren. 2 dagen werk en je ziet er nu nix van!
We wisten dat de stacaravan helemaal ingericht was, maar nog niet precies wat er allemaal was. Bij de keuzes; wat kan aanboord blijven, wat gaat naar de opslag en wat moet mee was het niet echt lastig. Verplaatsbaar huisraad hebben we aan boord niet, kleding moest mee en uiteraard ook onze favoriet de airfryer. Het gereedschap en alle verfspullen mogen gelukkig blijven. Dat hebben we nog hard nodig. De rest konden we pas beslissen na de 27ste maart.
Van tevoren (februari) stond voor Riens nog 2x een staaroperatie gepland, welke door ziekte van de operateur, 3 weken verplaatst werden. De planning werd daardoor erg compact. Op 25 maart hebben we voor 6 dagen een uit de kluiten gewassen personenwagen, een Toyota Corolla gehuurd. We konden er mee naar Grou (voor de operatie). Op de 27ste konden we al een flinke lading naar de stacaravan meenemen (op de neergeklapte achterbank en kofferruimte). De dingen die we misten of graag mee wilden nemen, konden daarna met elke rit worden meegenomen.
Onze opslag spullen werden verzameld en in 2 ritten naar de opslag van vrienden gebracht. Hun auto heeft ook nog een keer meegeholpen om alles daar in een keer te krijgen. We werden tussendoor bij hen verwend met heerlijke koffie mét. De auto werd de 31ste maart weer ingeleverd. Na inlevering zijn we naar de boot in de Oosterhaven gegaan om de fietsjes op te halen. Voor ons was het voor het eerst om fietsjes mee te nemen in de trein. Alles werkte perfect, zelfs de lift op het station. Op station Kropswolde eruit en fietsend (met bomvolle rugzakken en Riens nog een grote fietspomp met spanbanden aan de buitenkant geknoopt) naar het stacaravan park “De Leine”. Het is iets meer dan 4 km. Nu met op de elektrische fietsjes was dat geen enkel probleem. Daarna nog 1 x op en neer treinen naar de Oosterhaven voor wat kleine klusjes.
Op 2 april, hebben we een “vrije dag”, van slepen, sleuren, inpakken, tillen, uitpakken, inruimen etc. genomen Dat hadden we beiden wel nodig! Om af te kikken zijn we toch nog even op de fiets naar de dichtstbijzijnde Jumbo getogen. Het was een ritje van 8km heen en terug. Google Maps leidde ons over een schitterend fietspad dwars door een “bos” waar een eekhoorntje voor ons uit wegrende maar de grauwe ganzen niet bang voor ons waren.
Nu even wat meer over onze nieuwe woonplek
De caravan heeft een houten omheining (geen inkijk) en een mooie waranda aan de zijkant met 2 zitjes. Een terras aan het watertje (slootje) waar binnenkort ook nog een mooie tafel neergezet wordt door de eigenaresse. Er is een mooi afsluitbaar huisje/schuurtje voor de fietsjes. (klik op de collage voor ware grootte)
Het (sta)caravanpark De Leine te Kropswolde, heeft een nieuwe eigenaar en er is nog veel onduidelijk hoe het park zich gaat ontwikkelen. Het is namelijk al een ouder complex. Voor ons geen probleem want we hebben voor 6 maanden gehuurd. Echter de eigenaren van de stacaravans leven in onzekerheid. Er zijn al veel kavels leeg omdat mensen hun eigen plan getrokken hebben en naar elders verkasten. Onze stacaravan is van alle gemakken voorzien, eenvoudig ingericht, grote leefruimte, 2 slaapkamers, douche en keuken, dus alles wat we nodig hebben is aanwezig. Wanneer je al 24 jaar op een bootje woont ben je gewend aan “eenvoudig” leven. Wij zijn nu dolgelukkig met de grote koelkast en vriezer met de privé wasmachine en douche. De kachel werkt op gas net als de geiser voor warm water. Geen 12V elektrisch maar 220V everywhere.(klik op de collage voor ware grootte)
De parkieten werden met de eerste lading overgebracht. Een doek over de kooi zodat ze niet zouden schrikken en rustig in de auto vervoerd konden worden. Zodra de kooi met de parkieten binnen een plekje gevonden had, ging de doek eraf. Nu konden ze even vanuit de vertrouwde kooi, een dagje hun nieuwe omgeving verkennen. De 2de dag ging het deurtje pas open. Het duurde nog geen 10-tellen of ze waren eruit en vlogen rondjes door de giga-ruimte die ze ineens tot hun beschikking hadden. Hun favoriete plek is op één van de plafondlampen, daar kunnen ze goed in de gaten houden wat er allemaal gebeurt. Ook ons houden ze goed in de gaten wat we doen en niet toevallig de kooi sluiten als ze beiden binnen zitten. De boerenzwaluwen en de parkieten hebben het hier wel naar de zin …. een kinderhand is gauw gevuld. (klik op de collage voor ware grootte)
Binnenkort gaan we de Zeezwaluw overvaren naar Foxham, waar ze uit het water gehesen wordt, van haar mast ontdaan en op de kar de loods bij Heerlien wordt ingereden. Dan begint de grote klus pas echt. Daarover meer in het volgende Zeezwaluw Suffertje.
Wordt vervolgd
We reizen niet meer zo ver als vroeger, maar maken wel leuke dingen mee in onze winterhaven de Oosterhaven te Groningen. Veel is beschreven in het digitale Oosterhaven Nieuwsblad, de nieuwste, de de laatste editie kun je lezen als je HIER klikt. Wat er dit jaar nog meer geschreven is, kun je lezen onder de nieuwe Tab: Het Oosterhaven Nieuwsblad Geniet van onze winterwaardigheden.
Klik HIER voor de verzamelde Zeezwaluw Suffertjes uit 2026
Onder de tab Kombuisgeheimen zijn nieuwe recepten te vinden onder “Feestelijke recepten” surf er heen en je kan smullen!
maar aan het eind begrijpen jullie alles. Het begon allemaal met de ontmoeting van Marten, een medezeiler die zijn zeilboot Laska voor de winter op de kant in Lauwersoog heeft staan.
28 november was voor ieder een geschikt moment. We hadden alle spullen gereed gezet, Riens zou mee voor een “rondje shoppen” in Groningen terwijl Ineke in die tijd even met de bus naar de supermarkt op en neer zou gaan. Mooi geregeld dachten we. Maar nix bleek minder waar, Marten had de 28ste een hele dag gepland samen met ons. ‘s ochtends een rondje Groningen, lunchen in Middelstum en dan ’s middags een bezoek aan de Hippolytuskerk met het bijzondere carillon in Middelstum. Daar hadden we beiden natuurlijk wel oren naar!
Nog verder omhoog via steeds smaller wordende trappen (geen sinecure voor 2 zeeschuimers) tot een ruimte waar de 4 uurwerken (elke zijde van de toren 1) zijn. Eén van de luikjes die open kunnen is voor de gigantisch lange vlaggenstok met vlag. 
Met een speciaal systeem wordt op feest- en bijzondere dagen de vlag naar buiten gestoken. Pas is de oude (zware) houten vlaggenstok vervangen door een lichtere aluminium versie. Het geheel ziet er nu piekfijn uit!
Hier bespeelt de beiaardier het handklavier voor speciale concerten, terwijl de toeschouwers in de kerk zitten te luisteren. De beiaard is ingericht met een zogenaamd “broeksysteem”. Dit is een eenvoudig draden stelsel tussen de toets en de klepel. Daar is dus die klepel uit dit verhaal! Zie tekening ter verduidelijking.
Niet alleen wij vonden dit indrukwekkend, ook hele kolonies vliegen hadden deze ruimte als winterwoonplaats gekozen. Ze zaten zelfs op de bollen van het handklavier.
geleerd over klokken, klepels, carillons, commissies en oude kerkgebouwen. Nog even alle (zware) inkopen via de lijnenlift aanboord hijsen en wij onszelf via de ladder. De laatste trap voor van vandaag!
Zeezwaluw zeiden. “aan boord wonen en zeilend reizen met de Zeezwaluw tot één van ons het niet meer leuk vindt”, dat was ons motto in 2002. Is dat motto dan veranderd omdat we sinds november 2020 met de Zeezwaluw in de Oosterhaven in Groningen liggen afgemeerd … Nee dus! Omstandigheden kunnen zomaar veranderen zoals wij en iedereen wereldwijd hebben gemerkt. En .. we zijn zeer zeker nog niet uitgezeild!
de Pacific Ocean. Deze beslissing had alles te maken met 365 dagen per jaar temperaturen van 28-35+°C ondergaan. Als we verder westwaarts zouden gaan, worden de temperaturen en de vochtigheidsgraad alleen maar hoger. Allebei vonden we het waar we nu waren al te heet en te vochtig om normale lichamelijke activiteiten te kunnen ontwikkelen zoals we dat graag zouden willen. Verder westwaarts is het zo heet en vochtig dat een medezeiler die in Panama over-hurricanede het heel plastisch verwoordde: “om 9 uur in de ochtend glibber je al uit je onderbroek, zelfs als je nix doet”. Het houden van een siësta op het heetst van de dag, werkt voor ons niet. Dus dubden we wat we dan wél wilden. Naar het Noorden naar de USA wilden we ook niet, dat was klontje klaar!
Atlantische eilanden doorbrachten, werden we beiden direct helemaal vrolijk. O, dan kunnen we dit en dat doen of daar en daar heen. Voor ons voelde dat niet aan als “teruggaan, maar gewoon herziening van onze plannen”.
Alle ingrediënten samen, tipte de weegschaal voor ons klimatologisch en budgettair in het voordeel van Europa.
Schepen uit alle andere landen werd de toegang geweigerd. Je mocht altijd vertrekken, als je je maar even meldde. Eenmaal vertrokken mocht je niet terugkeren! Dus het was letterlijk “bezint eer ge begint”. Wij lagen prima in Le Marin, veilig aan de steiger van de werf met water en stroom. We konden onze trip daar voorbereiden in de hoop dat er ergens halverwege mei (onze peildatum voor vertrek) hoop zou gloren op opening van de Azoren eilanden. Op 10 mei hoorden we via de Corona tam-tam dat er vanaf 15 mei mogelijk versoepelingen op de Azoren zouden komen.
Oostzee te gaan. Gezien de sombere Covid-19 berichten hebben we onze plannen aangepast. De mogelijkheid dat landen opnieuw hun grenzen zouden sluiten en het internationaal vliegverkeer of reizen per trein weer stil kwam te liggen, sprak ons niet zo aan. We wilden namelijk niet weer ergens maanden vast zitten zoals in Martinique. Daarnaast speelt mee dat het risico op besmetting en daardoor medische zorg nodig hebben in Portugal dan reëel zou kunnen zijn. De geruchten dat verzekeringen negen naar het niet vergoeden van Covid-19 gerelateerde zorg in het buitenland in een eventuele volgende besmettingsronde, vonden we een hoofdpijn punt. Of deze geruchten wel of niet fake nieuws waren, weten we niet, maar er op gokken en verliezen is wel erg zuur.
naar Groningen waren rustig. Het binnenlopen van deze bekende maar bijna lege marina in de laatste dagen van oktober, is niet echt gezellig. Het is namelijk het einde van het zeilseizoen met als toetje een pandemie met veel Covid-19 restricties. Eigenlijk was het gevoel hetzelfde als bij het aanlopen van een bekende lege haven in het buitenland, alleen sprak nu iedereen Nederlands en hadden we geen groetvlag wapperen. Die eerste paar dagen kregen we bezoek van 2 stel dierbare zeilvrienden die we jaren niet hadden gezien, het toasten en bijpraten in de zonnige kuip, voelde voor ons eigenlijk als “thuiskomen”. Het was een warm welkom en een feestje voor ons.
Gronings spreken aardden we vrij snel ondanks de vreemde situatie door de pandemie en dreiging van besmettingen. De mondkapjes dragen we al 1 jaar dus dat is voor ons heel gewoon. Maar na 1 maand sluiten ook in Groningen de essentiële winkels weer. Gelukkig hebben we in die korte tijd nog de spullen kunnen bemachtigen die we broodnodig hadden om de winter door te komen. Zelfs een nieuwe laptop om de communicatie opgang te houden. Kerst en Oud en Nieuw vierden we samen en hebben daarvan genoten. Dan volgt al snel de instelling van de avondklok die tot eind april duurt, terwijl de bezoekregeling slechts 1 bezoeker per dag toelaat. Zelfs de sociale contacten in de haven vol met live aboards gaan niet verder dan een kort praatje op de winderige steiger in de ijzige kou. Dat zijn we helemaal niet gewend tijdens overwinteringen en ervaren we als vreemd. Je leeft op je eigen drijvende eilandje en toch vermaken we ons goed.
bij de gewone man. In vergelijking met alle buitenlanden die we bezochten is Nederland een land geworden dat ver voorloopt op het gebied van digitalisering, snelle Wi-Fi en internet verbindingen en moderne elektrische en elektronische snufjes zoals contactloze betalingen via telefoon of smartwatch. Het lijkt of geld, je weet wel die munten en bankpapiertjes, niet meer bestaat. We vonden dat we aardig op de hoogte gebleven waren met dit soort ontwikkelingen maar het blijkt dat we flink op het gas moeten om van de laatste Nederlandse snufjes kennis te nemen.
van de stad ligt. We voelen ons er thuis. Maar door de corona restricties voelen we ons er eigenlijk net zo thuis als in elke vriendelijke buitenlandse haven. We hebben immers ons drijvende huis bij ons. Buiten de bezoekjes van lieve vrienden en familie zijn we redelijk op ons zelf. Hoe we over de rest van Nederland denken en hoe we het vinden om terug te zijn, moet wachten op antwoord tot de situatie normaliseert en de dreiging van de Covid-19 afneemt door de vaccinaties die volop bezig zijn. We zijn de stad Groningen namelijk nog niet uit geweest en hebben weinig bezoek gehad in de afgelopen 5 maanden.
door niet naar Portugal te gaan maar naar Nederland. Ondanks dat het niet onze eerste keus was na de Atlantische Oversteek om naar ons kikkerlandje af te reizen en niet naar een iets warmer klimaat zoals Zuid Portugal. Door de Corona pandemie en het koude klimaat zijn we amper toegekomen aan de klussen die we in gedachten hadden. De zomer staat nu gelukkig voor de deur en we gaan uit van normalisering van het dagelijkse Zeezwaluw leven.
Welkom aan boord SY Zeezwaluw 