Afscheid 2025 en start 2026 (Pdf)
2026 is in de Oosterhaven met luid knallend en schitterend vuurwerk gestart en het Zeezwaluw Suffertje knalt met een nieuw voorblad. Eigenlijk was er vanaf oudejaarsmiddag al continue geknal te horen en het werd alleen maar heviger tegen de tijd van middernacht. Het luidst knalde het als ze een “bommetje” onder het viaduct aanstaken. Binnen in de boot sprongen we bijna van de bank terwijl het zeker 100m verderop is. Maar al dat vuurwerk leverde mooie foto’s op en een prachtig filmpje. Misschien wel de laatste keer dat we zo Oud en Nieuw gevierd hebben. En wij?? We zijn de kuip niet uit geweest om heel eerlijk te zijn.
Na de rake oudejaarsconference van Peter Pannenkoek, waar we van genoten hebben, zijn we dik aangekleed en met een glas bubbels in de hand verhuist naar de kuip. Rondom ons heen, overal waar je keek, vlogen vuurpijlen met prachtige kleuren de lucht in. Er was helemaal geen pauze, ze bleven maar komen. 
Maar om 24.30 uur was het glas bubbels leeg en wij koud, 
dus hup weer naar binnen om bij de Kabola te ontdooien met nog een glaasje en een laatste oliebol. De fles moet leeg nietwaar? Om 2 uur vonden we het welletjes en zijn we te kooi gegaan want we moesten weer vroeg ut de veren.
We waren op nieuwjaarsdag om 11.30 uur uitgenodigd voor een “Hair of the Dog” bij Saskia en Michel in hun nieuwe huis. Het kwam mooi uit want nu konden we hun nieuwe woning, een schippershuisje bezichtigen. Het ligt vlak bij het Stadspark maar nog net binnen de snelweggordel van Groningen. Het werd een leuke en gezellige Nieuwjaars housewarmingsparty. Zeker als je start met een Bloody Mary tijdens een heerlijke lunch. We waren niet brak van de vorige avond maar vonden toch dat we ons aan de huisregels moesten houden, dus meedoen! 
Ook Bert van de SY Kreia (ligt ook in de Oosterhaven) kwam langs en samen zijn we terug gewandeld naar onze scheepjes. De rest van de dag hebben we heerlijk in de mooi versierde Zeezwaluw doorgebracht.
Maar eerst nog even terug naar de kerstdagen. Zoals we al hadden verteld in het laatste Zeezwaluw Suffertje van 2025, hebben we samen op de Zeezwaluw genoten van 2 ontspannen en rustige kerstdagen.
En uiteraard van onze uitgelezen diners. Het menu hebben jullie de vorige keer kunnen lezen, daar zijn we niet vanaf geweken. Alleen was het (zoals altijd) weer veel te veel! Meestal houden we rekening met een 3de Kerstdag voor de restjes, maar dat waren er nu meer vanwege de restverwerking hadden we nog “Toad in the Hole”. Onder de tab kombuisgeheimen en dan naar feestelijke recepten “Kerst 2025” gaat, vind je:
2 lunch gerechten, 2 voorgerechten en een salade. (klik op foto’s voor ware grootte)
De hoofdgerechten waren bereid met een kant- en klare kalkoenrollade en diverse groentes met pommes 
Duchesse het andere gerecht mini rollade varkenshaas met Cerrano ham staat al bij de recepten van 2022. 
De nagerechten, dessert glaasje met chocolade mousse en Tiramisu kwamen kant en klaar uit de verpakking. Een heerlijk glas wijn en een Irish coffee maakten de diners helemaal af. Nu hebben we weer een heel jaar om nieuwe recepten uit te vogelen voor komende kerst.
Tussen Kerst en Oud en Nieuw hebben we het verder rustig gehouden en zijn alleen de deur uit geweest voor boodschapjes en “diesel-fietsen” tot de tank helemaal was opgetopt. Er staat zelfs nog 45 ltr in de bakskist als reserve.
Want 1 januari wordt de diesel ineens een stuk duurder. We hoeven dus echt niet naar de sportschool voor fitnesstraining ondanks dat we nu elektrische fietsjes hebben. We “diesel fietsen” nu 7.5 km i.p.v. de 2.5 km. Ook de fietsjes van- en aanboord zetten, vergt wat krachttoeren met het hijsen m.b.v. een val en lierhandel en trek- en sjor acrobatiek op de steiger bij de landing. Daarna moeten de tankjes nog op de boot gesjouwd worden en in de tank gekiept!
De weersomstandigheden veranderden snel in het nieuwe jaar. Na de regen eerst flinke vorst en daarna sneeuw, bakken vol! We volgden de landelijke “sneeuw alerts” nauwgezet om te bepalen wanneer we de deur uit moesten om de broodnodige boodschappen, zonder valpartijen aanboord te krijgen. Ook nog wanneer water laden i.v.m. eventuele afsluiting bij vorst etc. Het hele land had veel eerder veel hinder ondervonden van gladde wegen en veel sneeuw dan wij in Groningen. Hier (nog) geen centje pijn. Wel was het koud gedurende een aantal nachten (max. -6°C) maar overdag nog steeds boven 0 of 0 graden. Dus Kabola tandje hoger.
Pas op 5 januari viel hier de eerste sneeuw wat bleef liggen. De bezem moest eraan te pas komen om de steiger naast de Zeezwaluw en de rest tot aan het trapje naar de kant, schoon te vegen. Soms met de achterkant als “sneeuwschuiver”. Daarna strooien om nieuw aanvriezen te voorkomen. Bij Christa konden we gelukkig strooizout ophalen en flink op de steiger en dek uitstrooien.
Ook viert noaberschap hier hoogtij want de buren kwamen 2 x onze steiger sneeuwvrij maken met de sneeuwschuiver van de havenmeesteres. Zelf hebben we 3x de exercitie uitgevoerd. Ook het hele dek en de kuip 3x sneeuwvrij gemaakt (met een stofblik) om te voorkomen dat alles samengedrukt wordt en het vastvriest. De nacht van 9 op 10 januari werd door de harde wind en vorst (-6°C) de losse sneeuw weggeblazen van ons “schone” dek en de natte resten waren “droog gevroren”. Alleen de kuip moesten we vanmorgen uitgraven want daar was veel sneeuw opgehoopt. Volgens de voorspelling is dat voorlopig de laatste sneeuw.
Hieronder wat sneeuw foto’s (klik op foto’s voor ware grootte)
In de nacht van 10 op 11 januari krijgen we waarschijnlijk -10°C vorst. Dus kachel tikkie hoger en ’s avonds samen lekker diep onder het dekbed kruipen. Zo koud is het niet meer geweest sinds de winter van 2020-2021 toen we net terug waren in Nederland. Dus de shock is niet zo groot als toen. Beide dagen zijn we heerlijk binnen gebleven om ongewenste valpartijen te voorkomen (goede smoes om niet te zeggen dat we het te koud vonden).
Vanmorgen 11 januari werden we wakker van de stilte buiten alleen wat gekraak … een ijslaagje tegen de romp want het had flink gevroren. En het was nog -7°C buiten! Iedereen lag nog in zijn/haar warme bed! Wij snel de schoenen aangetrokken om vanaf dek wat foto’s te maken. De Oosterhaven was compleet dicht gevroren. (klik op foto’s voor ware grootte)
Maar ook het Eemskanaal was dicht gevroren. Dat gebeurt niet zo vaak want de laatste keer was in de winter van 2020-2021, toen schaatsten ze hier. Zou dat dit jaar ook weer kunnen gebeuren? …..
Ergens midden december heeft Samantha de havenmeester van Jachthaven Neptunus in Delfzijl een video opgenomen terwijl ze met de rondvaartboot Goldenraand langs de Oosterhaven voeren. Er waren toen al veel schepen prachtig versierd en een lust m te zien. Volg deze link en je kan er van genieten.
Recensie Oudejaars conference 2025
We reizen niet meer zo verals vroeger, maar maken wel leuke dingen mee in onze winterhaven de Oosterhaven te Groningen. Veel is beschreven in het digitale Oosterhaven Nieuwsblad, de nieuwste, de de laatste editie kun je lezen als je HIER klikt. Wat er dit jaar nog meer geschreven is, kun je lezen onder de nieuwe Tab: Het Oosterhaven Nieuwsblad Geniet van onze winterwaardigheden.
Wordt vervolgd
Klik HIER voor de verzamelde Zeezwaluw Suffertjes uit 2026
Onder de tab Kombuisgeheimen zijn nieuwe recepten te vinden onder “Feestelijke recepten” surf erheen en je kan smullen!
maar aan het eind begrijpen jullie alles. Het begon allemaal met de ontmoeting van Marten, een medezeiler die zijn zeilboot Laska voor de winter op de kant in Lauwersoog heeft staan.
28 november was voor ieder een geschikt moment. We hadden alle spullen gereed gezet, Riens zou mee voor een “rondje shoppen” in Groningen terwijl Ineke in die tijd even met de bus naar de supermarkt op en neer zou gaan. Mooi geregeld dachten we. Maar nix bleek minder waar, Marten had de 28ste een hele dag gepland samen met ons. ‘s ochtends een rondje Groningen, lunchen in Middelstum en dan ’s middags een bezoek aan de Hippolytuskerk met het bijzondere carillon in Middelstum. Daar hadden we beiden natuurlijk wel oren naar!
Nog verder omhoog via steeds smaller wordende trappen (geen sinecure voor 2 zeeschuimers) tot een ruimte waar de 4 uurwerken (elke zijde van de toren 1) zijn. Eén van de luikjes die open kunnen is voor de gigantisch lange vlaggenstok met vlag. 
Met een speciaal systeem wordt op feest- en bijzondere dagen de vlag naar buiten gestoken. Pas is de oude (zware) houten vlaggenstok vervangen door een lichtere aluminium versie. Het geheel ziet er nu piekfijn uit!
Hier bespeelt de beiaardier het handklavier voor speciale concerten, terwijl de toeschouwers in de kerk zitten te luisteren. De beiaard is ingericht met een zogenaamd “broeksysteem”. Dit is een eenvoudig draden stelsel tussen de toets en de klepel. Daar is dus die klepel uit dit verhaal! Zie tekening ter verduidelijking.
Niet alleen wij vonden dit indrukwekkend, ook hele kolonies vliegen hadden deze ruimte als winterwoonplaats gekozen. Ze zaten zelfs op de bollen van het handklavier.
geleerd over klokken, klepels, carillons, commissies en oude kerkgebouwen. Nog even alle (zware) inkopen via de lijnenlift aanboord hijsen en wij onszelf via de ladder. De laatste trap voor van vandaag!
Zeezwaluw zeiden. “aan boord wonen en zeilend reizen met de Zeezwaluw tot één van ons het niet meer leuk vindt”, dat was ons motto in 2002. Is dat motto dan veranderd omdat we sinds november 2020 met de Zeezwaluw in de Oosterhaven in Groningen liggen afgemeerd … Nee dus! Omstandigheden kunnen zomaar veranderen zoals wij en iedereen wereldwijd hebben gemerkt. En .. we zijn zeer zeker nog niet uitgezeild!
de Pacific Ocean. Deze beslissing had alles te maken met 365 dagen per jaar temperaturen van 28-35+°C ondergaan. Als we verder westwaarts zouden gaan, worden de temperaturen en de vochtigheidsgraad alleen maar hoger. Allebei vonden we het waar we nu waren al te heet en te vochtig om normale lichamelijke activiteiten te kunnen ontwikkelen zoals we dat graag zouden willen. Verder westwaarts is het zo heet en vochtig dat een medezeiler die in Panama over-hurricanede het heel plastisch verwoordde: “om 9 uur in de ochtend glibber je al uit je onderbroek, zelfs als je nix doet”. Het houden van een siësta op het heetst van de dag, werkt voor ons niet. Dus dubden we wat we dan wél wilden. Naar het Noorden naar de USA wilden we ook niet, dat was klontje klaar!
Atlantische eilanden doorbrachten, werden we beiden direct helemaal vrolijk. O, dan kunnen we dit en dat doen of daar en daar heen. Voor ons voelde dat niet aan als “teruggaan, maar gewoon herziening van onze plannen”.
Alle ingrediënten samen, tipte de weegschaal voor ons klimatologisch en budgettair in het voordeel van Europa.
Schepen uit alle andere landen werd de toegang geweigerd. Je mocht altijd vertrekken, als je je maar even meldde. Eenmaal vertrokken mocht je niet terugkeren! Dus het was letterlijk “bezint eer ge begint”. Wij lagen prima in Le Marin, veilig aan de steiger van de werf met water en stroom. We konden onze trip daar voorbereiden in de hoop dat er ergens halverwege mei (onze peildatum voor vertrek) hoop zou gloren op opening van de Azoren eilanden. Op 10 mei hoorden we via de Corona tam-tam dat er vanaf 15 mei mogelijk versoepelingen op de Azoren zouden komen.
Oostzee te gaan. Gezien de sombere Covid-19 berichten hebben we onze plannen aangepast. De mogelijkheid dat landen opnieuw hun grenzen zouden sluiten en het internationaal vliegverkeer of reizen per trein weer stil kwam te liggen, sprak ons niet zo aan. We wilden namelijk niet weer ergens maanden vast zitten zoals in Martinique. Daarnaast speelt mee dat het risico op besmetting en daardoor medische zorg nodig hebben in Portugal dan reëel zou kunnen zijn. De geruchten dat verzekeringen negen naar het niet vergoeden van Covid-19 gerelateerde zorg in het buitenland in een eventuele volgende besmettingsronde, vonden we een hoofdpijn punt. Of deze geruchten wel of niet fake nieuws waren, weten we niet, maar er op gokken en verliezen is wel erg zuur.
naar Groningen waren rustig. Het binnenlopen van deze bekende maar bijna lege marina in de laatste dagen van oktober, is niet echt gezellig. Het is namelijk het einde van het zeilseizoen met als toetje een pandemie met veel Covid-19 restricties. Eigenlijk was het gevoel hetzelfde als bij het aanlopen van een bekende lege haven in het buitenland, alleen sprak nu iedereen Nederlands en hadden we geen groetvlag wapperen. Die eerste paar dagen kregen we bezoek van 2 stel dierbare zeilvrienden die we jaren niet hadden gezien, het toasten en bijpraten in de zonnige kuip, voelde voor ons eigenlijk als “thuiskomen”. Het was een warm welkom en een feestje voor ons.
Gronings spreken aardden we vrij snel ondanks de vreemde situatie door de pandemie en dreiging van besmettingen. De mondkapjes dragen we al 1 jaar dus dat is voor ons heel gewoon. Maar na 1 maand sluiten ook in Groningen de essentiële winkels weer. Gelukkig hebben we in die korte tijd nog de spullen kunnen bemachtigen die we broodnodig hadden om de winter door te komen. Zelfs een nieuwe laptop om de communicatie opgang te houden. Kerst en Oud en Nieuw vierden we samen en hebben daarvan genoten. Dan volgt al snel de instelling van de avondklok die tot eind april duurt, terwijl de bezoekregeling slechts 1 bezoeker per dag toelaat. Zelfs de sociale contacten in de haven vol met live aboards gaan niet verder dan een kort praatje op de winderige steiger in de ijzige kou. Dat zijn we helemaal niet gewend tijdens overwinteringen en ervaren we als vreemd. Je leeft op je eigen drijvende eilandje en toch vermaken we ons goed.
bij de gewone man. In vergelijking met alle buitenlanden die we bezochten is Nederland een land geworden dat ver voorloopt op het gebied van digitalisering, snelle Wi-Fi en internet verbindingen en moderne elektrische en elektronische snufjes zoals contactloze betalingen via telefoon of smartwatch. Het lijkt of geld, je weet wel die munten en bankpapiertjes, niet meer bestaat. We vonden dat we aardig op de hoogte gebleven waren met dit soort ontwikkelingen maar het blijkt dat we flink op het gas moeten om van de laatste Nederlandse snufjes kennis te nemen.
van de stad ligt. We voelen ons er thuis. Maar door de corona restricties voelen we ons er eigenlijk net zo thuis als in elke vriendelijke buitenlandse haven. We hebben immers ons drijvende huis bij ons. Buiten de bezoekjes van lieve vrienden en familie zijn we redelijk op ons zelf. Hoe we over de rest van Nederland denken en hoe we het vinden om terug te zijn, moet wachten op antwoord tot de situatie normaliseert en de dreiging van de Covid-19 afneemt door de vaccinaties die volop bezig zijn. We zijn de stad Groningen namelijk nog niet uit geweest en hebben weinig bezoek gehad in de afgelopen 5 maanden.
door niet naar Portugal te gaan maar naar Nederland. Ondanks dat het niet onze eerste keus was na de Atlantische Oversteek om naar ons kikkerlandje af te reizen en niet naar een iets warmer klimaat zoals Zuid Portugal. Door de Corona pandemie en het koude klimaat zijn we amper toegekomen aan de klussen die we in gedachten hadden. De zomer staat nu gelukkig voor de deur en we gaan uit van normalisering van het dagelijkse Zeezwaluw leven.
Welkom aan boord SY Zeezwaluw 