De Zeezwaluw in de renovatie deel 5 (Pdf)
De tijd vliegt! Alweer 3 weken geleden dat deel 4 van de renovatie het daglicht zag. Ja, de Zeezwaluw staat nog steeds “in de steigers” en sinds 1 week Ineke ook met 1 handje want ze heeft een blauwtje opgelopen.
Echter,over dat laatste verderop meer, maar het pluspunt is dat het geen vertraging heeft opgeleverd in de werkzaamheden. Het is inmiddels overal vakantie in het noorden van Nederland. 
De bouwvakvakantie in het Noorden betekent dat de deuren van de scheepswerven rondom dicht bleven. Qua geluid en verkeersdrukte dus heerlijk rustig. Bij Blijham metaalbedrijf, de buurman van Heerlien Jacht- en scheepsbetimmeringen, was de deur al een weekje daarvoor gesloten terwijl Gert en Jannie vanaf 28 juli er 2 weekjes tussenuit zijn met hun eigen zeilboot Tarquin.
Wij kregen de sleutel van de loods en konden doorwerken en dat vonden we geweldig. We hebben de afgelopen 3 weken erg veel kunnen doen ondanks de hittegolven die ons werk aardig beïnvloedden. Bij temperaturen vanaf 30 graden, namen we een halve dag vrij. ’s Ochtends is het nog redelijk te doen in de loods maar ’s middags warmt het erg snel op. Werken aan dek van de Zeezwaluw vlak onder het dak is dan geen doen. Ook kan je met die temperaturen niet verven, waar we op dat moment mee bezig waren.
Even in het kort over de opbouw vorderingen. (klik op collage voor ware grootte)
De opbouw staat inmiddels 4x in de Alexseal primer en is waar nodig geplamuurd. Het dakje heeft al de borstelschuur-methode ondergaan Alleen de zijkanten rond de raampjes moeten nog geschuurd, waarna alles afgelakt kan worden met 3 lagen 2-comp Epifanes. De kuip is afgeplakt en staat al 1x in de Alexseal primer. Beide jobs liggen even stil. Eerst omdat het te warm was en vanaf afgelopen dinsdag omdat Gert begonnen is met de plaatsing van het lijfhout en de voetrail. Dan kunnen wij niet voor zijn voeten lopen (schuren en verven dus). Ook daarover later meer.
3 week geleden hadden we de mast van buiten naar binnen gereden, om zodra we er aan toe waren aan te beginnen. Na een grondige schoonmaak- en inspectiebeurt bleek dat de mast zelf, maar ook de verstaging flink wat aandacht nodig heeft.
We hebben in de loop der jaren, 1x de mast (staande op dek) licht geschuurd en met Hammerite geverfd. De andere keer werden wat “plekjes” bijgewerkt tot de eerste zaling. Dus nu is het echt tijd voor groot onderhoud van de mast, want we zagen namelijk heel veel “bloemkolen”. Officieel heet dit fenomeen op een geschilderde aluminium mast; witte putcorrosie. Op de Zeezwaluw hadden we putcorrosie over de volle lengte en in alle maten. Dan gaat 20m lengte een aardig stukje schuur- en schilderwerk worden. Want zeg nu zelf, een oude vermoeide mast met kale plekken en bloemkolen kan natuurlijk niet op een schip met een nieuw teakdek.
Daarnaast hadden we bij het op de kant zetten, toen de mast eraf moest, al gemerkt, dat de wartels van de verstaging aan zowel BB- als SB-zijde, amper in beweging waren te krijgen. Ze hadden intussen 24 jaar zout zeewater om hun oren gehad en dat laat sporen na. Alle wartels van de verstaging hebben een grondige onderhoudsbeurt nodig om ze weer gangbaar te maken en te smeren. Als toetje daarna nog het aanhangende RVS “even” schoonmaken en polijsten. Beide klussen zijn ook handzamer nu de mast binnen en horizontaal op werkhoogte op een kar ligt.
Het werk werd verdeeld en Riens begint met het onderhoud van de verstaging. Ineke was nog bezig met de opbouw en kuip in de primer te zetten. Daarna zou ze het project mast schuren starten. (klik op collage voor ware grootte)
Net als alle klussen tot nu toe, blijkt dat ook weer meer tijd in beslag te nemen, dan je hoopte of gedacht had. Het kostte Riens 8 dagen om de verstaging weer gangbaar, gesmeerd en gepolijst te krijgen. De wartels werden in een vuilniszak verpakt, zodat ze goed beschermd waren tot de montage.
Daarna was het tijd om samen gezellig aan de mast te werken. Ineke was al begonnen met het schuren van de mast, met de machine en daarna met de hand. Riens startte met het verwijderen van “obstakels” voor het schuren en verven. De behuizing van de lieren gingen eraf zodat we goed bij de basis konden komen om te schuren en verven. Het binnenwerk wordt voor de time being in plastic verpakt.
Ook de dome van de radar wordt losgemaakt van de mast om bij de steun te kunnen komen. Daar zit zo goed als geen verf meer op. (klik op collage voor ware grootte)
Bij het krabben en schuren van de mast komen grote stukken aluminium volledig kaal. De verf is er compleet af. Ons plan was on na het schuren, 2 lagen Hammerite aan te brengen. Dat kan je nl zonder primer, direct op aluminium aanbrengen. In het verleden hadden we dat ook gedaan en had goed gehouden (7 jaar). Echter, dit keer werd het ons afgeraden door Jeroen, de verfspecialist van Verf van der Veer. Hij kwam toevallig langs bij Jannie en vroeg terloops wat ze met de mast ging doen. Ze vertelde dat wij die klus zelf gingen klaren en het hoe en waarom. Hij snapte waarom we het zo deden maar gaf toch het advies om 1 tussenstap in ons proces in te voeren voor een beter én langer resultaat.
Het advies was om na het schuren, de kale plekken op de mast met primer Alexseal 161, speciaal voor aluminium te behandelen. 
Deze primer etst namelijk net iets beter/dieper in op aluminium dan Hammerite. Daarna konden er gewoon 2 lagen Hammerite op, volgens ons eigen plan. De uitleg en het advies beviel ons wel en pasten ons plan daarop aan. Zijn advies voor het oplossen van de craquelé in de gelcoat had namelijk ook goed uitgepakt. Na 2 dagen bracht Jeroen ons persoonlijk de benodigde hoeveelheid Alexseal 161. Helemaal top! Daar waren we op dat moment nog niet aan toe. 20 meter mast met 3 sets zalingen schuren, duurt wel even.
Ondertussen had Riens de radar dome verwijderd en de houder geschuurd en geverfd. Alle op de mast geschroefde onderdelen die we er niet af konden of wilden halen, werden afgeplakt. Na het stof- en vetvrij maken van de mast konden we samen de Alexseal 161 aanbrengen. Riens met een kwastje voor moeilijke hoekjes en Ineke met een roller voor de grote oppervlakken en de mast groef. Alexseal 161 is een verf op epoxy basis en droogt ontzettend snel. Na 2 uur konden we een 2de laag aanbrengen. Gedurende het weekend kon de verf mooi uitharden en kan na het weekend worden geschuurd.
Vrijdag de 7de augustus waren we rond de middag gereed met bovenstaande klus. Alles werd opgeruimd om van ons weekend te gaan genieten. We fietsten via de Jumbo om de weekendboodschappen in te slaan. De Jumbo ligt op de fietsroute naar de stacaravan op de Leine. Het was niet druk in de winkel en we waren snel gereed. Inpakken ging zoals gebruikelijk, onze rugzakken vullen met boodschappen en wat er niet meer in paste, in boodschappentassen die op de bagagedrager worden gebonden. Bij de rotonde richting Kropswolde, had Ineke te weinig snelheid om een scherpe bocht van het fietspad te ronden en verloor haar balans en viel gewoon om. Riens reed er achter en zag de duik naar de grond. Direct was duidelijk dat de li-hand niet ongeschonden uit de strijd was gekomen. Pinkje stond scheef en de hand werd heel snel blauw en dik. Ook het jukbeen was pijnlijk, omdat het gezicht de grond had geraakt, maar de helm had de ergste klap opgevangen. 
Om een lang verhaal kort te maken, behulpzame omstanders belden 112 en gaven door “dat een oud vrouwtje” met de fiets was gevallen. Nou ja zeg, of 73 oud is …..In elk geval moest er een ritje naar een ziekenhuis gemaakt worden voor medische hulp. Ineke is met de ambulance (en 2 tassen met boodschappen) naar het UMCG gebracht. Riens zorgde intussen voor het achtergebleven fietsje en boodschappen en ging een auto regelen om naar het UMCG te komen.
Uiteindelijk bleek in het ZH dat I de pink op 2 plaatsen had gebroken en 1 breuk in de ringvinger van de li-hand. Flinke kneuzing op het jukbeen, maar nix gebroken. Riens kwam, na het regelen van een huurauto, net voor de uitslag binnen. Nadat de hand in een gipsspalk was gezet en I voorzien was van een sling om de arm hoog te houden, mochten we naar huis. Revisie over 1 week. Helemaal opgelucht reden we in de huurauto naar Kropswolde. Even via Hoogezand om Inekes gestrande fietsje op te halen. Eigenlijk had I weinig pijn en 2 paracetamol konden dat oplossen.
Eénmaal terug in de caravan, drong pas tot ons door wat dit ongelukje betekende. Voor het werk aan de Zeezwaluw, kan dat doorgaan, zo ja lukt het? Hoe komen we er? Fietsen is de komende 3 weken absoluut onmogelijk. We besluiten om de huidige huurauto voor 3 weken te huren. Aangezien I puur rechts is, zou ze wel kunnen schuren en met het mastproject verder kunnen gaan. In elk geval gaan we dat maandags proberen. In het weekend kunnen we zien hoe het gaat. Dat blijkt goed te gaan. Alleen één-handig een broek ophalen of douchen geeft wat problemen maar dat doen we dan gezellig samen, net als een broodje smeren!
’s Maandags zijn we met de auto naar ons werk gereden. Ineke heeft de li-arm in de sling en lukt goed om met de re-hand te schuren en te schilderen. Dinsdags lukt het zelfs om éénhandig met de machine te schuren. Af en toe wat googelen met aan- en uitzetten maar Riens is in de buurt om assistentie te verlenen. Het gaat wel een stuk trager dan met 2 handen, maar zo komen we er ook. Riens gaat verder met de klus aan de Radar dome, ondertussen een oogje op Ineke houdend. Samen lukt alles prima en om in termen uit een grijs verleden te spreken, “het is aangepast werk dus geen verzuim ongeval”. (klik op collage voor ware grootte)
4 Augustus zijn Gert en Jannie terug van de vakantie. De volgende dag begint Gert aan BB met het monteren van het gereedliggende mahonie lijfhout. Op donderdag volgt de montage van de voetrand. Ineens hebben we aan bakboord weer een houten rand die er prachtig uitziet! Riens en Jannie maken foto’s want Ineke kan even niet de ladder op. (klik op collage voor ware grootte)
Afgelopen woensdag hebben we de spinaker boom ook op schragen gezet om geschuurd te worden. We hebben 2 schuurmachines en Riens gaat de spi-boom soppen en daarna schuren. Die wordt mooi glad en loopt geen kale plekken op. Daarna afplakken en met de roller brengen we 2 lagen Alexseal 161 aan als ondergrond voor 2 lagen Hammerite. Omdat de verf zo snel droogt, is dat in 1 dag gereed.
Op donderdag wordt als laatste, de giek op schragen in de loods gelegd. Riens houdt zich bezig met afschroeven van diverse onderdelen en afkrabben van de bloemkolen. Ineke schuurt het laatste stuk van de mast gereed. Die kan maandag een wasbeurtje ondergaan en is dan gereed om de eerste laag Hammerite te ontvangen. (klik op collage voor ware grootte)
Het wordt die dag weer 32 graden en we werken tot 12 uur. Ook op vrijdag werken we niet, het wordt 35 graden en Ineke moet voor controle naar het UMCG. De gipsspalk wordt daar vervangen door circulair gips, kleur naar keuze (geen roze voor meisjes maar blauw net als rand van de boot) en wordt er een controle foto gemaakt. De stand van de breuken en vingers is goed, de dokter is tevreden en wij dus ook. Over 2 weken weer controle. O ja, de oranje fietsjes zijn uiteraard geen aanwijzing meer dat de zeezwaluwtjes aan het werk zijn…..
Riens en Ineke
Wordt vervolgd
We varen niet zoveel dit jaar zoals jullie lezen maar de afgelopen winter in de Oosterhaven maken we toch mooie dingen mee. Daarvan kan je alles lezen in de digitale Oosterhaven Nieuwsblad voor winterliggers. De laatste editie nr 8 is hier te lezen. Voor alle jaargangen ga naar de tab “Het Oosterhaven Nieuwsblad“. Veel plezier met lezen!
maar aan het eind begrijpen jullie alles. Het begon allemaal met de ontmoeting van Marten, een medezeiler die zijn zeilboot Laska voor de winter op de kant in Lauwersoog heeft staan.
28 november was voor ieder een geschikt moment. We hadden alle spullen gereed gezet, Riens zou mee voor een “rondje shoppen” in Groningen terwijl Ineke in die tijd even met de bus naar de supermarkt op en neer zou gaan. Mooi geregeld dachten we. Maar nix bleek minder waar, Marten had de 28ste een hele dag gepland samen met ons. ‘s ochtends een rondje Groningen, lunchen in Middelstum en dan ’s middags een bezoek aan de Hippolytuskerk met het bijzondere carillon in Middelstum. Daar hadden we beiden natuurlijk wel oren naar!
Nog verder omhoog via steeds smaller wordende trappen (geen sinecure voor 2 zeeschuimers) tot een ruimte waar de 4 uurwerken (elke zijde van de toren 1) zijn. Eén van de luikjes die open kunnen is voor de gigantisch lange vlaggenstok met vlag. 
Met een speciaal systeem wordt op feest- en bijzondere dagen de vlag naar buiten gestoken. Pas is de oude (zware) houten vlaggenstok vervangen door een lichtere aluminium versie. Het geheel ziet er nu piekfijn uit!
Hier bespeelt de beiaardier het handklavier voor speciale concerten, terwijl de toeschouwers in de kerk zitten te luisteren. De beiaard is ingericht met een zogenaamd “broeksysteem”. Dit is een eenvoudig draden stelsel tussen de toets en de klepel. Daar is dus die klepel uit dit verhaal! Zie tekening ter verduidelijking.
Niet alleen wij vonden dit indrukwekkend, ook hele kolonies vliegen hadden deze ruimte als winterwoonplaats gekozen. Ze zaten zelfs op de bollen van het handklavier.
geleerd over klokken, klepels, carillons, commissies en oude kerkgebouwen. Nog even alle (zware) inkopen via de lijnenlift aanboord hijsen en wij onszelf via de ladder. De laatste trap voor van vandaag!
Zeezwaluw zeiden. “aan boord wonen en zeilend reizen met de Zeezwaluw tot één van ons het niet meer leuk vindt”, dat was ons motto in 2002. Is dat motto dan veranderd omdat we sinds november 2020 met de Zeezwaluw in de Oosterhaven in Groningen liggen afgemeerd … Nee dus! Omstandigheden kunnen zomaar veranderen zoals wij en iedereen wereldwijd hebben gemerkt. En .. we zijn zeer zeker nog niet uitgezeild!
de Pacific Ocean. Deze beslissing had alles te maken met 365 dagen per jaar temperaturen van 28-35+°C ondergaan. Als we verder westwaarts zouden gaan, worden de temperaturen en de vochtigheidsgraad alleen maar hoger. Allebei vonden we het waar we nu waren al te heet en te vochtig om normale lichamelijke activiteiten te kunnen ontwikkelen zoals we dat graag zouden willen. Verder westwaarts is het zo heet en vochtig dat een medezeiler die in Panama over-hurricanede het heel plastisch verwoordde: “om 9 uur in de ochtend glibber je al uit je onderbroek, zelfs als je nix doet”. Het houden van een siësta op het heetst van de dag, werkt voor ons niet. Dus dubden we wat we dan wél wilden. Naar het Noorden naar de USA wilden we ook niet, dat was klontje klaar!
Atlantische eilanden doorbrachten, werden we beiden direct helemaal vrolijk. O, dan kunnen we dit en dat doen of daar en daar heen. Voor ons voelde dat niet aan als “teruggaan, maar gewoon herziening van onze plannen”.
Alle ingrediënten samen, tipte de weegschaal voor ons klimatologisch en budgettair in het voordeel van Europa.
Schepen uit alle andere landen werd de toegang geweigerd. Je mocht altijd vertrekken, als je je maar even meldde. Eenmaal vertrokken mocht je niet terugkeren! Dus het was letterlijk “bezint eer ge begint”. Wij lagen prima in Le Marin, veilig aan de steiger van de werf met water en stroom. We konden onze trip daar voorbereiden in de hoop dat er ergens halverwege mei (onze peildatum voor vertrek) hoop zou gloren op opening van de Azoren eilanden. Op 10 mei hoorden we via de Corona tam-tam dat er vanaf 15 mei mogelijk versoepelingen op de Azoren zouden komen.
Oostzee te gaan. Gezien de sombere Covid-19 berichten hebben we onze plannen aangepast. De mogelijkheid dat landen opnieuw hun grenzen zouden sluiten en het internationaal vliegverkeer of reizen per trein weer stil kwam te liggen, sprak ons niet zo aan. We wilden namelijk niet weer ergens maanden vast zitten zoals in Martinique. Daarnaast speelt mee dat het risico op besmetting en daardoor medische zorg nodig hebben in Portugal dan reëel zou kunnen zijn. De geruchten dat verzekeringen negen naar het niet vergoeden van Covid-19 gerelateerde zorg in het buitenland in een eventuele volgende besmettingsronde, vonden we een hoofdpijn punt. Of deze geruchten wel of niet fake nieuws waren, weten we niet, maar er op gokken en verliezen is wel erg zuur.
naar Groningen waren rustig. Het binnenlopen van deze bekende maar bijna lege marina in de laatste dagen van oktober, is niet echt gezellig. Het is namelijk het einde van het zeilseizoen met als toetje een pandemie met veel Covid-19 restricties. Eigenlijk was het gevoel hetzelfde als bij het aanlopen van een bekende lege haven in het buitenland, alleen sprak nu iedereen Nederlands en hadden we geen groetvlag wapperen. Die eerste paar dagen kregen we bezoek van 2 stel dierbare zeilvrienden die we jaren niet hadden gezien, het toasten en bijpraten in de zonnige kuip, voelde voor ons eigenlijk als “thuiskomen”. Het was een warm welkom en een feestje voor ons.
Gronings spreken aardden we vrij snel ondanks de vreemde situatie door de pandemie en dreiging van besmettingen. De mondkapjes dragen we al 1 jaar dus dat is voor ons heel gewoon. Maar na 1 maand sluiten ook in Groningen de essentiële winkels weer. Gelukkig hebben we in die korte tijd nog de spullen kunnen bemachtigen die we broodnodig hadden om de winter door te komen. Zelfs een nieuwe laptop om de communicatie opgang te houden. Kerst en Oud en Nieuw vierden we samen en hebben daarvan genoten. Dan volgt al snel de instelling van de avondklok die tot eind april duurt, terwijl de bezoekregeling slechts 1 bezoeker per dag toelaat. Zelfs de sociale contacten in de haven vol met live aboards gaan niet verder dan een kort praatje op de winderige steiger in de ijzige kou. Dat zijn we helemaal niet gewend tijdens overwinteringen en ervaren we als vreemd. Je leeft op je eigen drijvende eilandje en toch vermaken we ons goed.
bij de gewone man. In vergelijking met alle buitenlanden die we bezochten is Nederland een land geworden dat ver voorloopt op het gebied van digitalisering, snelle Wi-Fi en internet verbindingen en moderne elektrische en elektronische snufjes zoals contactloze betalingen via telefoon of smartwatch. Het lijkt of geld, je weet wel die munten en bankpapiertjes, niet meer bestaat. We vonden dat we aardig op de hoogte gebleven waren met dit soort ontwikkelingen maar het blijkt dat we flink op het gas moeten om van de laatste Nederlandse snufjes kennis te nemen.
van de stad ligt. We voelen ons er thuis. Maar door de corona restricties voelen we ons er eigenlijk net zo thuis als in elke vriendelijke buitenlandse haven. We hebben immers ons drijvende huis bij ons. Buiten de bezoekjes van lieve vrienden en familie zijn we redelijk op ons zelf. Hoe we over de rest van Nederland denken en hoe we het vinden om terug te zijn, moet wachten op antwoord tot de situatie normaliseert en de dreiging van de Covid-19 afneemt door de vaccinaties die volop bezig zijn. We zijn de stad Groningen namelijk nog niet uit geweest en hebben weinig bezoek gehad in de afgelopen 5 maanden.
door niet naar Portugal te gaan maar naar Nederland. Ondanks dat het niet onze eerste keus was na de Atlantische Oversteek om naar ons kikkerlandje af te reizen en niet naar een iets warmer klimaat zoals Zuid Portugal. Door de Corona pandemie en het koude klimaat zijn we amper toegekomen aan de klussen die we in gedachten hadden. De zomer staat nu gelukkig voor de deur en we gaan uit van normalisering van het dagelijkse Zeezwaluw leven.
Welkom aan boord SY Zeezwaluw 