De Zeezwaluw in de renovatie deel 9 (Pdf)
Hoe ver is het nu eigenlijk met de Zeezwaluw zullen jullie onderhand wel denken…. Echter in onze jeugd hebben wij geleerd dat alle mooie dingen langzaam gaan. Dus heb geduld, want de Zeezwaluw wordt/is weer helemaal gezond en prachtig!!
We zijn ook al helemaal ingeburgerd in ons nieuwe onderkomen op vakantiepark Meerwijck. Al onze eigen spullen hebben weer een plek gekregen, de zithoek is heerlijk luxe, de kombuis is van alle gemakken voorzien (zelfs een afwasmachine en magnetron die we nog nooit hebben gehad), een grote eettafel, luxe badkamer en een heerlijk bed om op uit te rusten. Zelfs de parkieten hebben het naar de zin. Het duurde even voor ze de juiste aanvliegroute naar hun favoriete plek hadden gevonden. Na enkele testrondes kozen ze opnieuw voor een lamp. Geen verrassing want het is het hoogste punt om van daaruit alles perfect in de gaten houden.
Het enige nadeel is dat we keukenrol papier over onze laptops moeten leggen, als we er op bezig zijn. Soms poepen ze heel precies en landt de sh.t op het scherm en zakt heeeel langzaam naar beneden …… Maar we werken er omheen en accepteren het omdat ze graag zitten waar wij zijn.
Inmiddels is het november geworden en zijn
we al bijna 7 maanden hard aan het buffelen in de loods van Heerlien Jachtbetimmeringen. Voorafgaand aan die 7 maanden, waren we ook al 6 weken bezig. In februari waren we al begonnen met de voorbereiding van dit dek-project. Er moest worden bedacht welke spullen naar
de opslag moesten, welke zaken mee naar de stacaravan en wat gewoon aanboord kon blijven. Zodra ze weer in het water ligt en we haar terug hebben gevaren naar haar winterplek in de Oosterhaven, hebben wij nog zeker 2 weken nodig om haar weer schoon te maken en in te richten voor bewoning. Maar met de kerst zitten we er zeker weer gezellig bij.
Intussen is het dek van de Zeezwaluw helemaal met teak belegd en alle mahonie lijfhouten aangebracht. Ons achterdekje (het kontje) is nog nooit zo mooi geweest! Ze heeft een mooie visgraat in het midden gekregen. Rondom het lijfhout en een stevig blok op de BB en SB achterkant is gereserveerd voor de kikkers en maakt het geheel af. Er is zelfs al een mooi nieuw vloertje in de kuip gelegd. Op de foto is het geschuurd en gefreesd maar moet er nog gekit worden en is inmiddels gedaan. (Voor ware grootte klik op collage)
Alle teak is daarna gekit en geschuurd en ziet er gelikt uit! Daarna kon het grote gereedschap van het dek verhuizen naar Gert’s houtwerk dek.
Project romp schilderen
Zoals jullie weten hebben wijzelf 2 jaar geleden op de kant in Lauwersoog de romp in de openlucht geverfd. Dat was een beproeving want temperatuur, vochtigheid en wind spelen een grote rol om het in de openlucht goed te doen. Het was redelijk gelukt vonden wij, maar de stuurboord kant was zichtbaar minder mooi geworden, doordat het tijdens het schilderen opeens
flink waaide. Kortom, Nu ze uit het water is, zie je dat goed staand onder de boot en met kunstlicht op de achtergrond. Jannie overlegde met ons om nu we in de loods staan voor het dek, ook de romp opnieuw te schilderen. Geen wind, regen o.i.d. waardoor het erg mooi wordt. Pfff dachten we beiden, dat ook nog……Maar volgens Jannie, als zij het doet, met haar vele jaren ervaring in schilderen, is het geen grote of langdurige klus. Verf zit er genoeg op, alleen licht schuren en 2 nieuwe lagen opbrengen. De Zeezwaluw zou dan echt voor vele jaren mooi zijn. Oke, we gaan voor die optie, romp fff schilderen!
Om het schilderproject te starten, moet de boot eerst verplaatst worden. Er was aan SB namelijk geen ruimte om een stelling neer te zetten om de klus te klaren. Ge4en hebben we alles wat onder de boot in de weg lag (meeste van onze spullen en wat hout van Gert) naar een nieuwe plek gebracht. Daarna moest een enorme zaagmachine voor de duur van de
verplaatsing, nog “even” naar buiten gereden worden. Ook dit lukte met 4 personen en een “dommekracht” of palletwagen. Zo waren en nog talloze dingen die even uit de weg geruimd moesten worden, voordat er voldoende de manoeuvreerruimte beschikbaar kwam. (Voor ware grootte klik op collage)
Zodra de combinatie zo goed als recht voor het midden van de loods stond, werd ze weer rustig achteruit naar binnen gereden. Even lucht happen voor ons meisje en daarna staat ze pontificaal midden in de loods met volop ruimte rondom. De stelling kan er rondjes rijden.
Voor Jannie start met het schuren, maakt ze eerst nog een mal van de naam op de boeg en op het kontje vóór ze de plakletters verwijderd. Riens verwijdert samen met Gert nog de Monitor windstuurinrichting om het verven te vergemakkelijken. De romp wordt daarna helemaal schoongemaakt, voor het schuurfeest kan beginnen. De romp is inmiddels rondom helemaal geschuurd. Jannie zag tijdens het schuren een paar onvolkomenheden op de boeg en de romp. Ze heeft ze even vakkundig geplamuurd. De nu naamloze Zeezwaluw staat helemaal gereed voor het schilderen. (Voor ware grootte klik op collage)
Riens heeft bij de beletteringsspeciaalzaak de mallen met de naam van de boot ingeleverd en 2 dagen later waren ze al gereed. Op de rand van het witte kapje komt goed leesbaar met donker blauwe letters “ALC 46” te staan. Dus niemand hoeft meer te vragen of het soms een Halberg is en zo niet, welk merk het dan wel is.
Intussen is Gert gereed met het aanbrengen van de gaten voor de afwatering in de mahonie lijfhout, het gat voor de ketting en heeft de mastkraag geplaatst.
Dat moest gebeuren vóór het mahoniehout gelakt kan worden. Het hele dek wordt met de stofzuiger van alle stof ontdaan en samen gaan Jannie en Gert de randen afplakken. Riens maakt met chirurgische precisie halve cirkeltjes voor de 38mm rondingen in de visgraat. Jannie plakt daarna alle teak af met een zogeheten “stukloper”, een afdek materiaal waar geen verf doorheen gaat. “Even afplakken” blijkt een mega klus! Op deze wijze blijft het teakdek schoon en beschermd tijdens het lakken (totaal 15 lagen) van alle lijfhouten. (Voor ware grootte klik op collage)
Op 6 november waren de lijfhouten 10x gelakt met Epifanes PP Vernis extra. Dit is een 2 componenten lak die goed beschermd en de mahonie hout kleur diepte geeft, schitterend! Nu nog 5 x lakken met Epifanes vernis met extra UV filter. Dit wordt ook de 1 à 2-jaarlijkse onderhoudsvernis. (Voor ware grootte klik op collage)
Intussen is ook het deel van de opbouw waar de raampjes in zitten, 2 x geverfd met offwhite Epifanes 2-componenten hoogglans. Vandaag schuurt Jannie het nog een keer, vóór de 3de en laatste laag op 7 november ’s avonds door Jannie wordt aangebracht. Nog geen foto’s dus.
Nu het schilderwerk aan dek is begonnen, kunnen we niet meer heen en weer lopen dus doen we andere dingen.
Ineke kan elke dag vroeg in de ochtend van de gelegenheid gebruiken maken, om binnenin de boot kasten en voorraadruimtes te schilderen. Eerst alles flink soppen, dan schuren, weer soppen en daarna 1 laag primer en 2 lagen één componenten verf aanbrengen.
Dat was geen overbodige luxe om te doen. Ook de plafond zijbetimmering van de kajuit heeft al 2 lagen verf gezien. Het zou ook voor jaren weer mooi moeten blijven! Rond de middag gaan we dan terug naar ons gezellige Tiny House. Lopen we ook niet in de weg.
Riens heeft intussen het hele onderwaterschip licht geschuurd zodat die ook gereed staat voor een antifouling beurtje. Na schuren kon Riens doorgaan voor de “roetveeg Piet” (tja ..arte Piet mag niet meer). Een doucheje leverde gelukkig weer een schone Riens op.
Extra curriculaire bezigheden
We hebben al veel en leren nog steeds van Gert en Jannie qua skills. Ieder op hun eigen vakgebied, maakt ons deel van tips en trucs, wat je vooral wel of helemaal niet moet doen. Het delen van kennis en kunde is iets wat we altijd heel erg waarderen. Daarnaast worden we ook af en toe bijgespijkerd in de Groningse taal. Het ochtendritueel bij binnenkomst van ons is “goedemorgen” en steevast antwoord Gert dan met een vrolijk “moi eem”. Als we tijdens de lunch een broodje gaan eten, zegt Gert; “n stoetje verroppen”.
Veel kennis van het Gronings uit Ineke’s jeugd in Hoogezand komt dan weer boven borrelen. Eigenlijk spreken we altijd gewoon Nederlands met elkaar. Dat verandert als er kennissen van Gert en Jannie langs komen, dan gaat het gesprek regelmatig over in het Gronings. Beiden kunnen we het merendeel toch nog goed volgen.
Net als Ineke’s vader vroeger deed als hij Riens aankeek (geboren en getogen Amsterdammer) overging op het Nederlands, doen de vrienden van Gert en Jannie dat nu naar ons toe. Kortom we zijn weer helemaal ingeburgerd in de Groningse taal verstaan maar spreken wagen we ons nog even niet aan…….. Noch eem nait moar meschain kommende edisie??? Mochten jullie ook graag het Gronings machtig worden, dan kun je de eerste stapjes zetten met “Gronings voor Beginners”. Heel veel plezier!
Tot over 3 weekjes met het vervolg van de renovatie van een steeds mooier wordende Zeezwaluw.
Riens en Ineke
Wordt vervolgd
Hier vind je alle voorgaande Zeezwaluw Suffertjes van 2026
We varen niet zoveel dit jaar zoals jullie lezen maar de afgelopen winter in de Oosterhaven maken we toch mooie dingen mee. Daarvan kan je alles lezen in de digitale Oosterhaven Nieuwsblad voor winterliggers. De laatste editie nr 8 is hier te lezen. Voor alle jaargangen ga naar de tab “Het Oosterhaven Nieuwsblad“. Veel plezier met lezen!


maar aan het eind begrijpen jullie alles. Het begon allemaal met de ontmoeting van Marten, een medezeiler die zijn zeilboot Laska voor de winter op de kant in Lauwersoog heeft staan.
28 november was voor ieder een geschikt moment. We hadden alle spullen gereed gezet, Riens zou mee voor een “rondje shoppen” in Groningen terwijl Ineke in die tijd even met de bus naar de supermarkt op en neer zou gaan. Mooi geregeld dachten we. Maar nix bleek minder waar, Marten had de 28ste een hele dag gepland samen met ons. ‘s ochtends een rondje Groningen, lunchen in Middelstum en dan ’s middags een bezoek aan de Hippolytuskerk met het bijzondere carillon in Middelstum. Daar hadden we beiden natuurlijk wel oren naar!
Nog verder omhoog via steeds smaller wordende trappen (geen sinecure voor 2 zeeschuimers) tot een ruimte waar de 4 uurwerken (elke zijde van de toren 1) zijn. Eén van de luikjes die open kunnen is voor de gigantisch lange vlaggenstok met vlag.
Met een speciaal systeem wordt op feest- en bijzondere dagen de vlag naar buiten gestoken. Pas is de oude (zware) houten vlaggenstok vervangen door een lichtere aluminium versie. Het geheel ziet er nu piekfijn uit!
Hier bespeelt de beiaardier het handklavier voor speciale concerten, terwijl de toeschouwers in de kerk zitten te luisteren. De beiaard is ingericht met een zogenaamd “broeksysteem”. Dit is een eenvoudig draden stelsel tussen de toets en de klepel. Daar is dus die klepel uit dit verhaal! Zie tekening ter verduidelijking.
Niet alleen wij vonden dit indrukwekkend, ook hele kolonies vliegen hadden deze ruimte als winterwoonplaats gekozen. Ze zaten zelfs op de bollen van het handklavier.
geleerd over klokken, klepels, carillons, commissies en oude kerkgebouwen. Nog even alle (zware) inkopen via de lijnenlift aanboord hijsen en wij onszelf via de ladder. De laatste trap voor van vandaag!

Zeezwaluw zeiden. “aan boord wonen en zeilend reizen met de Zeezwaluw tot één van ons het niet meer leuk vindt”, dat was ons motto in 2002. Is dat motto dan veranderd omdat we sinds november 2020 met de Zeezwaluw in de Oosterhaven in Groningen liggen afgemeerd … Nee dus! Omstandigheden kunnen zomaar veranderen zoals wij en iedereen wereldwijd hebben gemerkt. En .. we zijn zeer zeker nog niet uitgezeild!
de Pacific Ocean. Deze beslissing had alles te maken met 365 dagen per jaar temperaturen van 28-35+°C ondergaan. Als we verder westwaarts zouden gaan, worden de temperaturen en de vochtigheidsgraad alleen maar hoger. Allebei vonden we het waar we nu waren al te heet en te vochtig om normale lichamelijke activiteiten te kunnen ontwikkelen zoals we dat graag zouden willen. Verder westwaarts is het zo heet en vochtig dat een medezeiler die in Panama over-hurricanede het heel plastisch verwoordde: “om 9 uur in de ochtend glibber je al uit je onderbroek, zelfs als je nix doet”. Het houden van een siësta op het heetst van de dag, werkt voor ons niet. Dus dubden we wat we dan wél wilden. Naar het Noorden naar de USA wilden we ook niet, dat was klontje klaar!
Atlantische eilanden doorbrachten, werden we beiden direct helemaal vrolijk. O, dan kunnen we dit en dat doen of daar en daar heen. Voor ons voelde dat niet aan als “teruggaan, maar gewoon herziening van onze plannen”.
Alle ingrediënten samen, tipte de weegschaal voor ons klimatologisch en budgettair in het voordeel van Europa.
Schepen uit alle andere landen werd de toegang geweigerd. Je mocht altijd vertrekken, als je je maar even meldde. Eenmaal vertrokken mocht je niet terugkeren! Dus het was letterlijk “bezint eer ge begint”. Wij lagen prima in Le Marin, veilig aan de steiger van de werf met water en stroom. We konden onze trip daar voorbereiden in de hoop dat er ergens halverwege mei (onze peildatum voor vertrek) hoop zou gloren op opening van de Azoren eilanden. Op 10 mei hoorden we via de Corona tam-tam dat er vanaf 15 mei mogelijk versoepelingen op de Azoren zouden komen.
Oostzee te gaan. Gezien de sombere Covid-19 berichten hebben we onze plannen aangepast. De mogelijkheid dat landen opnieuw hun grenzen zouden sluiten en het internationaal vliegverkeer of reizen per trein weer stil kwam te liggen, sprak ons niet zo aan. We wilden namelijk niet weer ergens maanden vast zitten zoals in Martinique. Daarnaast speelt mee dat het risico op besmetting en daardoor medische zorg nodig hebben in Portugal dan reëel zou kunnen zijn. De geruchten dat verzekeringen negen naar het niet vergoeden van Covid-19 gerelateerde zorg in het buitenland in een eventuele volgende besmettingsronde, vonden we een hoofdpijn punt. Of deze geruchten wel of niet fake nieuws waren, weten we niet, maar er op gokken en verliezen is wel erg zuur.
naar Groningen waren rustig. Het binnenlopen van deze bekende maar bijna lege marina in de laatste dagen van oktober, is niet echt gezellig. Het is namelijk het einde van het zeilseizoen met als toetje een pandemie met veel Covid-19 restricties. Eigenlijk was het gevoel hetzelfde als bij het aanlopen van een bekende lege haven in het buitenland, alleen sprak nu iedereen Nederlands en hadden we geen groetvlag wapperen. Die eerste paar dagen kregen we bezoek van 2 stel dierbare zeilvrienden die we jaren niet hadden gezien, het toasten en bijpraten in de zonnige kuip, voelde voor ons eigenlijk als “thuiskomen”. Het was een warm welkom en een feestje voor ons.
Gronings spreken aardden we vrij snel ondanks de vreemde situatie door de pandemie en dreiging van besmettingen. De mondkapjes dragen we al 1 jaar dus dat is voor ons heel gewoon. Maar na 1 maand sluiten ook in Groningen de essentiële winkels weer. Gelukkig hebben we in die korte tijd nog de spullen kunnen bemachtigen die we broodnodig hadden om de winter door te komen. Zelfs een nieuwe laptop om de communicatie opgang te houden. Kerst en Oud en Nieuw vierden we samen en hebben daarvan genoten. Dan volgt al snel de instelling van de avondklok die tot eind april duurt, terwijl de bezoekregeling slechts 1 bezoeker per dag toelaat. Zelfs de sociale contacten in de haven vol met live aboards gaan niet verder dan een kort praatje op de winderige steiger in de ijzige kou. Dat zijn we helemaal niet gewend tijdens overwinteringen en ervaren we als vreemd. Je leeft op je eigen drijvende eilandje en toch vermaken we ons goed.
bij de gewone man. In vergelijking met alle buitenlanden die we bezochten is Nederland een land geworden dat ver voorloopt op het gebied van digitalisering, snelle Wi-Fi en internet verbindingen en moderne elektrische en elektronische snufjes zoals contactloze betalingen via telefoon of smartwatch. Het lijkt of geld, je weet wel die munten en bankpapiertjes, niet meer bestaat. We vonden dat we aardig op de hoogte gebleven waren met dit soort ontwikkelingen maar het blijkt dat we flink op het gas moeten om van de laatste Nederlandse snufjes kennis te nemen.
van de stad ligt. We voelen ons er thuis. Maar door de corona restricties voelen we ons er eigenlijk net zo thuis als in elke vriendelijke buitenlandse haven. We hebben immers ons drijvende huis bij ons. Buiten de bezoekjes van lieve vrienden en familie zijn we redelijk op ons zelf. Hoe we over de rest van Nederland denken en hoe we het vinden om terug te zijn, moet wachten op antwoord tot de situatie normaliseert en de dreiging van de Covid-19 afneemt door de vaccinaties die volop bezig zijn. We zijn de stad Groningen namelijk nog niet uit geweest en hebben weinig bezoek gehad in de afgelopen 5 maanden.
door niet naar Portugal te gaan maar naar Nederland. Ondanks dat het niet onze eerste keus was na de Atlantische Oversteek om naar ons kikkerlandje af te reizen en niet naar een iets warmer klimaat zoals Zuid Portugal. Door de Corona pandemie en het koude klimaat zijn we amper toegekomen aan de klussen die we in gedachten hadden. De zomer staat nu gelukkig voor de deur en we gaan uit van normalisering van het dagelijkse Zeezwaluw leven.

