De Zeezwaluw in de renovatie deel I (Pdf)
Geen verslag van een natuurwandeling dit keer, maar meer over de renovatie van de Zeezwaluw. Op 27 maart werd ze uit het water op de kant gezet en genoot ze nog 2 dagen van het uitzicht en wat frisse lucht, vóór de loods van Heerlien Jachtbetimmeringen en Jachtbouw te Foxham. Waarom niet in één keer door de loods in? Het was in het weekend maar, het frame van de bimini bleek letterlijk ‘in de weg’ te staan. Ze paste niet onder de deur door!
Dus op maandag heeft Gert samen met Riens het frame op 4 punten, 10cm boven de hekstoel, doorgezaagd. Het frame staat nu buiten de loods te wachten op betere tijden. Daarna hebben wij samen de spullen die aan dek lagen/hingen naar de begane grond getransporteerd en naast het frame geparkeerd. Ladder-op, lader-af en de gewichtige spullen aan een lijn laten zakken. Of zoals de stootwillen als een “perpetuum mobile” aan het frame ophangen. (klik op collage voor ware grootte)
We waren de hele dag bezig om het dek vrij te krijgen, ook de zware spullen. Zoals de bijboot, de giek, de spinakerboom en de loopplank die naar beneden moesten en ergens een plekje vinden. Het lukte gelukkig allemaal. Na die dag wisten we ook weer welke spieren we gebruikt hadden en wat spierpijn was/is.
De volgende morgen stond ons Zeezwaluwtje bij aankomst, lekker warm en droog binnen in de loods. Dit was de eerste keer sinds 2001 (voorbereiding van ons vertrek in 2002) dat ze, op de kant staand, een dak boven haar hoofd heeft. Heerlijk, geen regen en wind om de oren terwijl wij nu alle dagen konden werken. Er moest nl. nog veel gebeuren voordat de zaag van Gert aan het werk kan.
Ons werkschema is simpel; 6.30 uur op, 8 uur op de fiets en naar Foxham peddelen, aankomst net voor 8.30 uur. Dan begint onze werkdag die we meestal tussen 15-16 uur afsluiten en we weer naar Kropswolde fietsen. Samen met Jannie en Gert houden we gezellig pauze in de kantine (of in het zonnetje bij de loods deur) voor koffie en lunch. Het is gezellig en er wordt over van alles en nog wat gekletst, niet alleen over wat we aan het doen zijn.
Wat wij dan in hemelsnaam doen denken jullie mogelijk, want Gert zou toch het nieuwe teakdek leggen? Ja, Gert vervangt ons bejaarde teakdek van 1983, dat is vakwerk. Maar voordat hij kan starten gaan wij zo goed als alle voorbereidende werkzaamheden van “kaal maken” doen. Dat is best veel want zowel in de boot als aan dek moet het kaal.
Een deel van de plafondplaten binnen, hadden we in de Oosterhaven al losgeschroefd, maar er zijn nog veel meer die weg moeten. Voordat we plafonds los kunnen schroeven, moeten eerst alle plafondlampen, plintjes, handgrepen etc. weggehaald worden. De schroeven in plastikzakjes doen en met viltstift erop noteren wat het is en waar het teruggeplaatst moet worden. Kortom daar gaat veel tijd in zitten. Je moet in allerlei vreemde houdingen, in hoekjes en gaatje bovenhands de schroeven verwijderen. 90% daarvan zit er sinds de nieuwbouw van 1983! Bij het weghalen van de plafonds bleek het watervaste multiplex (niet onverwachts) net als het teakdek zeer bejaard te zijn. Dat wordt dus ook vervangen.
Dat maakt het werk een stuk makkelijker voor Gert, nu hoeft hij niet voorzichtig het teakdek stukje voor stukje los te halen en te beoordelen of de ondergrond wel of niet goed is. De zaag kan er gewoon in! (klik op collage voor ware grootte)
Wij zijn voor bij de boeg begonnen met het dek vrij te maken. Eerst samen het anker met 70m ketting laten zakken op een palet. Daarna lukt het Riens om de bouten en bedrading los te maken van de preekstoel. Samen met Gert hebben we de preekstoel eraf en naar beneden getakeld Vervolgens moesten de moeren van de voetrail en multiplex montage onderdeks losgedraaid worden. Riens was aan dek bezig terwijl Ineke onderdeks verdween. Sommige moeren hadden ondanks flinke aanmoediging, geen zin om in beweging te komen. Riens kon ze dan laten zitten want Gert wist daar wel raad mee als hij het dek daar wegzaagde.
Alle RVS-hardware zoals; scepters met potjes, kikkers, aluminium beschermlijsten, genua- en fok schoot rails en ook het dekbeslag van de verstaging moest er allemaal af. De luiken, het prisma en de 2 luchthappers, aan dek en van dat ieder de basis onderdeks, moet verwijderd worden. Zo waren er ontelbare dingen die losgeschroefd en weggehaald werden. De elektronica bij de kaartentafel die niet weg kon/hoefde, kreeg een vuilniszak over het hoofd. Langzaam werkten we samen naar de achterkant van de boot. De witte polyester opbouw en de kuip blijven staan, maar de bakskisten moeten wel helemaal leeg. (klik op collage voor ware grootte)
Riens moet namelijk in de bakskist kruipen om daar de nodige moeren te verwijderen. Je komt er wel in, dan ruggelings tijgeren naar de plek van bestemming maar… je moet er ook weer uit! Dat noemen we boot-yoga, zie de foto! De inhoud van de bakskisten vindt onder de boot nog wel een plekje.
Inmiddels is dat aangegroeid tot een heuse berg want als je lange reizen maakt heb je voldoende spullen bij je om ook in afgelegen gebieden (nood) reparaties uit te kunnen voeren. Dat leidt er uiteindelijk toe dat je zelden of nooit iets weggooit, dat ooit nog herbruikt zou kunnen worden. Er wacht ons dus nog een zware taak om die berg met spullen te reduceren tot iets dat meer afgestemd is op ons huidige vaargebied.
Na bijna 2 weken hard werken, is er op 11 mei voldoende dek vrij gemaakt voor Gert, om de zaag erin te zetten. Dat voelt wel raar voor ons. Jarenlang hebben we heel voorzichtig de kitnaden losgehaald, schoongemaakt en van nieuwe kit voorzien, netjes werken dus. In tegenstelling tot Gert die nu met de boor, de decoupeerzaag en een “sloopzaag” het dek te lijf gaat. Nu hij geen ondergrond hoeft te sparen, gaat het met rasse schreden. Hij boort van onderen gaten, net naast de spanten, zodat hij veilig aan dek, de decoupeerzaag erin kan zetten. Voor we het weten is er 4 meter dek tussen de spanten weg. (klik op collage voor ware grootte)
Hele platen slecht dek worden uitgezaagd en belanden beneden in de container. Als Gert eenmaal bezig is, blijkt dat het boegbeslag toch ook weg moet, om goed bij de onderlaag te komen. Riens en Gert zijn de halve dag bezig om het van de boot te krijgen en het zware beslag met een takel op de grond te laten zakken. We beginnen nu de ribbekast (backbone) van ons bootje zien! Wij moeten hard werken om het dek vrij te maken en Gert voor te blijven, zo snel werkt hij.
De Zeezwaluw heeft ook nog een lotgenoot naast zich staan. Een grote stalen motorkruiser is onderdak voor een grote verf-onderhoudsbeurt. De romp is al voorbereid door Jannie, het is haar renovatie project, waar ze heel druk mee bezig is. Ze moet frezen, roest wegbikken en schuren om de ondergrond gereed te maken voor de opbouw van primer en uiteindelijke verflaag. Ondertussen zet ze ons bootje met de harde werkers ook nog regelmatig op de foto.
Samen met de zaaggeluiden van Gert op ons dek, vergaat horen en zien je af en toe. Onze oordoppen liggen nog ergens onder in de opbergruimtes van de loods kooi. Omdat daar steeds gereedschap en andere spullen opliggen, is het er nog niet van gekomen om ze op te graven. Geen tijd daarvoor, want we moeten Gert voorblijven!
De 4 kikkers en de 4 loodzware lieren moeten nog van de kuiprand en het dek af. Uiteindelijk zijn alle kikkers maar slechts 3 van de 4 lieren eraf. De 4de kan nog niet, want daar zit de ladder aan vast. Afgelopen vrijdag 22 mei was Gert in het gangpad, zowel SB en BB, halverwege de kuip aangekomen. Net 2 weken na de ontmanteling van het teakdek en nog geen 4 weken nadat de boot uit het water is getakeld. Slopen gaat sneller dan weer opbouwen zegt Gert.
De serie van 8 foto’s hieronder laat de ontmanteling goed zien. (klik op collage voor ware grootte)
Je kunt nu niet meer over het dek lopen want dat is er niet meer. Alleen de spanten zijn er nog, de rest is open. Ons Zeezwaluwtjes is dus een open boot geworden. Nog een paar roeiriemen aanschaffen en we kunnen meedoen aan roeiwedstrijden. Tot zover de eerste 4 weken van de renovatie van de Zeezwaluw.
Riens en Ineke
Wordt vervolgd
We reizen niet meer zo ver als vroeger, maar maken wel leuke dingen mee in onze winterhaven de Oosterhaven te Groningen. Veel is beschreven in het digitale Oosterhaven Nieuwsblad, de nieuwste, de de laatste editie kun je lezen als je HIER klikt. Wat er dit jaar nog meer geschreven is, kun je lezen onder de nieuwe Tab: Het Oosterhaven Nieuwsblad Geniet van onze winterwaardigheden.
Klik HIER voor de verzamelde Zeezwaluw Suffertjes uit 2026
Onder de tab Kombuisgeheimen zijn nieuwe recepten te vinden onder “Feestelijke recepten” surf er heen en je kan smullen!
maar aan het eind begrijpen jullie alles. Het begon allemaal met de ontmoeting van Marten, een medezeiler die zijn zeilboot Laska voor de winter op de kant in Lauwersoog heeft staan.
28 november was voor ieder een geschikt moment. We hadden alle spullen gereed gezet, Riens zou mee voor een “rondje shoppen” in Groningen terwijl Ineke in die tijd even met de bus naar de supermarkt op en neer zou gaan. Mooi geregeld dachten we. Maar nix bleek minder waar, Marten had de 28ste een hele dag gepland samen met ons. ‘s ochtends een rondje Groningen, lunchen in Middelstum en dan ’s middags een bezoek aan de Hippolytuskerk met het bijzondere carillon in Middelstum. Daar hadden we beiden natuurlijk wel oren naar!
Nog verder omhoog via steeds smaller wordende trappen (geen sinecure voor 2 zeeschuimers) tot een ruimte waar de 4 uurwerken (elke zijde van de toren 1) zijn. Eén van de luikjes die open kunnen is voor de gigantisch lange vlaggenstok met vlag. 
Met een speciaal systeem wordt op feest- en bijzondere dagen de vlag naar buiten gestoken. Pas is de oude (zware) houten vlaggenstok vervangen door een lichtere aluminium versie. Het geheel ziet er nu piekfijn uit!
Hier bespeelt de beiaardier het handklavier voor speciale concerten, terwijl de toeschouwers in de kerk zitten te luisteren. De beiaard is ingericht met een zogenaamd “broeksysteem”. Dit is een eenvoudig draden stelsel tussen de toets en de klepel. Daar is dus die klepel uit dit verhaal! Zie tekening ter verduidelijking.
Niet alleen wij vonden dit indrukwekkend, ook hele kolonies vliegen hadden deze ruimte als winterwoonplaats gekozen. Ze zaten zelfs op de bollen van het handklavier.
geleerd over klokken, klepels, carillons, commissies en oude kerkgebouwen. Nog even alle (zware) inkopen via de lijnenlift aanboord hijsen en wij onszelf via de ladder. De laatste trap voor van vandaag!
Zeezwaluw zeiden. “aan boord wonen en zeilend reizen met de Zeezwaluw tot één van ons het niet meer leuk vindt”, dat was ons motto in 2002. Is dat motto dan veranderd omdat we sinds november 2020 met de Zeezwaluw in de Oosterhaven in Groningen liggen afgemeerd … Nee dus! Omstandigheden kunnen zomaar veranderen zoals wij en iedereen wereldwijd hebben gemerkt. En .. we zijn zeer zeker nog niet uitgezeild!
de Pacific Ocean. Deze beslissing had alles te maken met 365 dagen per jaar temperaturen van 28-35+°C ondergaan. Als we verder westwaarts zouden gaan, worden de temperaturen en de vochtigheidsgraad alleen maar hoger. Allebei vonden we het waar we nu waren al te heet en te vochtig om normale lichamelijke activiteiten te kunnen ontwikkelen zoals we dat graag zouden willen. Verder westwaarts is het zo heet en vochtig dat een medezeiler die in Panama over-hurricanede het heel plastisch verwoordde: “om 9 uur in de ochtend glibber je al uit je onderbroek, zelfs als je nix doet”. Het houden van een siësta op het heetst van de dag, werkt voor ons niet. Dus dubden we wat we dan wél wilden. Naar het Noorden naar de USA wilden we ook niet, dat was klontje klaar!
Atlantische eilanden doorbrachten, werden we beiden direct helemaal vrolijk. O, dan kunnen we dit en dat doen of daar en daar heen. Voor ons voelde dat niet aan als “teruggaan, maar gewoon herziening van onze plannen”.
Alle ingrediënten samen, tipte de weegschaal voor ons klimatologisch en budgettair in het voordeel van Europa.
Schepen uit alle andere landen werd de toegang geweigerd. Je mocht altijd vertrekken, als je je maar even meldde. Eenmaal vertrokken mocht je niet terugkeren! Dus het was letterlijk “bezint eer ge begint”. Wij lagen prima in Le Marin, veilig aan de steiger van de werf met water en stroom. We konden onze trip daar voorbereiden in de hoop dat er ergens halverwege mei (onze peildatum voor vertrek) hoop zou gloren op opening van de Azoren eilanden. Op 10 mei hoorden we via de Corona tam-tam dat er vanaf 15 mei mogelijk versoepelingen op de Azoren zouden komen.
Oostzee te gaan. Gezien de sombere Covid-19 berichten hebben we onze plannen aangepast. De mogelijkheid dat landen opnieuw hun grenzen zouden sluiten en het internationaal vliegverkeer of reizen per trein weer stil kwam te liggen, sprak ons niet zo aan. We wilden namelijk niet weer ergens maanden vast zitten zoals in Martinique. Daarnaast speelt mee dat het risico op besmetting en daardoor medische zorg nodig hebben in Portugal dan reëel zou kunnen zijn. De geruchten dat verzekeringen negen naar het niet vergoeden van Covid-19 gerelateerde zorg in het buitenland in een eventuele volgende besmettingsronde, vonden we een hoofdpijn punt. Of deze geruchten wel of niet fake nieuws waren, weten we niet, maar er op gokken en verliezen is wel erg zuur.
naar Groningen waren rustig. Het binnenlopen van deze bekende maar bijna lege marina in de laatste dagen van oktober, is niet echt gezellig. Het is namelijk het einde van het zeilseizoen met als toetje een pandemie met veel Covid-19 restricties. Eigenlijk was het gevoel hetzelfde als bij het aanlopen van een bekende lege haven in het buitenland, alleen sprak nu iedereen Nederlands en hadden we geen groetvlag wapperen. Die eerste paar dagen kregen we bezoek van 2 stel dierbare zeilvrienden die we jaren niet hadden gezien, het toasten en bijpraten in de zonnige kuip, voelde voor ons eigenlijk als “thuiskomen”. Het was een warm welkom en een feestje voor ons.
Gronings spreken aardden we vrij snel ondanks de vreemde situatie door de pandemie en dreiging van besmettingen. De mondkapjes dragen we al 1 jaar dus dat is voor ons heel gewoon. Maar na 1 maand sluiten ook in Groningen de essentiële winkels weer. Gelukkig hebben we in die korte tijd nog de spullen kunnen bemachtigen die we broodnodig hadden om de winter door te komen. Zelfs een nieuwe laptop om de communicatie opgang te houden. Kerst en Oud en Nieuw vierden we samen en hebben daarvan genoten. Dan volgt al snel de instelling van de avondklok die tot eind april duurt, terwijl de bezoekregeling slechts 1 bezoeker per dag toelaat. Zelfs de sociale contacten in de haven vol met live aboards gaan niet verder dan een kort praatje op de winderige steiger in de ijzige kou. Dat zijn we helemaal niet gewend tijdens overwinteringen en ervaren we als vreemd. Je leeft op je eigen drijvende eilandje en toch vermaken we ons goed.
bij de gewone man. In vergelijking met alle buitenlanden die we bezochten is Nederland een land geworden dat ver voorloopt op het gebied van digitalisering, snelle Wi-Fi en internet verbindingen en moderne elektrische en elektronische snufjes zoals contactloze betalingen via telefoon of smartwatch. Het lijkt of geld, je weet wel die munten en bankpapiertjes, niet meer bestaat. We vonden dat we aardig op de hoogte gebleven waren met dit soort ontwikkelingen maar het blijkt dat we flink op het gas moeten om van de laatste Nederlandse snufjes kennis te nemen.
van de stad ligt. We voelen ons er thuis. Maar door de corona restricties voelen we ons er eigenlijk net zo thuis als in elke vriendelijke buitenlandse haven. We hebben immers ons drijvende huis bij ons. Buiten de bezoekjes van lieve vrienden en familie zijn we redelijk op ons zelf. Hoe we over de rest van Nederland denken en hoe we het vinden om terug te zijn, moet wachten op antwoord tot de situatie normaliseert en de dreiging van de Covid-19 afneemt door de vaccinaties die volop bezig zijn. We zijn de stad Groningen namelijk nog niet uit geweest en hebben weinig bezoek gehad in de afgelopen 5 maanden.
door niet naar Portugal te gaan maar naar Nederland. Ondanks dat het niet onze eerste keus was na de Atlantische Oversteek om naar ons kikkerlandje af te reizen en niet naar een iets warmer klimaat zoals Zuid Portugal. Door de Corona pandemie en het koude klimaat zijn we amper toegekomen aan de klussen die we in gedachten hadden. De zomer staat nu gelukkig voor de deur en we gaan uit van normalisering van het dagelijkse Zeezwaluw leven.
Welkom aan boord SY Zeezwaluw 