Net als alle voorgaande jaren komen hier de PDF bestanden van de gepubliceerde Suffertje uit 2022. Ja wat zijn onze plannen voor 2022 en waar gaan onze Suffertjes dit jaar over? Net als vorig jaar zijn de lange termijn plannen doorgeschoven cq onzeker. Wel moeten we dit jaar uit het water om de broodnodige knip en scheerbeurt uit te voeren. Dat hopen we ergens in de buurt van Groningen te kunnen realiseren. Waar we de zomer heengaan weten we ook nog niet omdat Covid nog steeds de planning beheerst. In de Suffertjes van 2022 lezen jullie dus meer hoe ons voortschrijdend inzicht verloopt t.a.v. dit onderwerp.
Ook dit jaar zetten we in deze tekst weer een mooie foto van Ana Pascal van de Oosterhaven waar de Zeezwaluw ligt. Nogmaals dank Anja.
Zeezwaluw zeiden. “aan boord wonen en zeilend reizen met de Zeezwaluw tot één van ons het niet meer leuk vindt”, dat was ons motto in 2002. Is dat motto dan veranderd omdat we sinds november 2020 met de Zeezwaluw in de Oosterhaven in Groningen liggen afgemeerd … Nee dus! Omstandigheden kunnen zomaar veranderen zoals wij en iedereen wereldwijd heeft gemerkt. En .. we zijn zeer zeker nog niet uitgezeild!
de Pacific Ocean. Deze beslissing had alles te maken met 365 dagen per jaar temperaturen van 28-35+°C ondergaan. Als we verder westwaarts zouden gaan, worden de temperaturen en de vochtigheidsgraad alleen maar hoger. Allebei vonden we het waar we nu waren al te heet en te vochtig om normale lichamelijke activiteiten te kunnen ontwikkelen zoals we dat graag zouden willen. Verder westwaarts is het zo heet en vochtig dat een medezeiler die in Panama over-hurricanede het heel plastisch verwoordde: “om 9 uur in de ochtend glibber je al uit je onderbroek, zelfs als je nix doet”. Het houden van een siësta op het heetst van de dag, werkt voor ons niet. Dus dubden we wat we dan wél wilden. Naar het Noorden naar de USA wilden we ook niet, dat was klontje klaar!
Atlantische eilanden doorbrachten, werden we beiden direct helemaal vrolijk. O, dan kunnen we dit en dat doen of daar en daar heen. Voor ons voelde dat niet aan als “teruggaan, maar gewoon herziening van onze plannen”.
Alle ingrediënten samen, tipte de weegschaal voor ons klimatologisch en budgettair in het voordeel van Europa.
Schepen uit alle andere landen werd de toegang geweigerd. Je mocht altijd vertrekken, als je je maar even meldde. Eenmaal vertrokken mocht je niet terugkeren! Dus het was letterlijk “bezint eer ge begint”. Wij lagen prima in Le Marin, veilig aan de steiger van de werf met water en stroom. We konden onze trip daar voorbereiden in de hoop dat er ergens halverwege mei (onze peildatum voor vertrek) hoop zou gloren op opening van de Azoren eilanden. Op 10 mei hoorden we via de Corona tam-tam dat er vanaf 15 mei mogelijk versoepelingen op de Azoren zouden komen.
Oostzee te gaan. Gezien de sombere Covid-19 berichten hebben we onze plannen aangepast. De mogelijkheid dat landen opnieuw hun grenzen zouden sluiten en het internationaal vliegverkeer of reizen per trein weer stil kwam te liggen, sprak ons niet zo aan. We wilden namelijk niet weer ergens maanden vast zitten zoals in Martinique. Daarnaast speelt mee dat het risico op besmetting en daardoor medische zorg nodig hebben in Portugal dan reëel zou kunnen zijn. De geruchten dat verzekeringen negen naar het niet vergoeden van Covid-19 gerelateerde zorg in het buitenland in een eventuele volgende besmettingsronde, vonden we een hoofdpijn punt. Of deze geruchten wel of niet fake nieuws waren, weten we niet, maar er op gokken en verliezen is wel erg zuur.
naar Groningen waren rustig. Het binnenlopen van deze bekende maar bijna lege marina in de laatste dagen van oktober, is niet echt gezellig. Het is namelijk het einde van het zeilseizoen met als toetje een pandemie met veel Covid-19 restricties. Eigenlijk was het gevoel hetzelfde als bij het aanlopen van een bekende lege haven in het buitenland, alleen sprak nu iedereen Nederlands en hadden we geen groetvlag wapperen. Die eerste paar dagen kregen we bezoek van 2 stel dierbare zeilvrienden die we jaren niet hadden gezien, het toasten en bijpraten in de zonnige kuip, voelde voor ons eigenlijk als “thuiskomen”. Het was een warm welkom en een feestje voor ons.
Gronings spreken aardden we vrij snel ondanks de vreemde situatie door de pandemie en dreiging van besmettingen. De mondkapjes dragen we al 1 jaar dus dat is voor ons heel gewoon. Maar na 1 maand sluiten ook in Groningen de essentiële winkels weer. Gelukkig hebben we in die korte tijd nog de spullen kunnen bemachtigen die we broodnodig hadden om de winter door te komen. Zelfs een nieuwe laptop om de communicatie opgang te houden. Kerst en Oud en Nieuw vierden we samen en hebben daarvan genoten. Dan volgt al snel de instelling van de avondklok die tot eind april duurt, terwijl de bezoekregeling slechts 1 bezoeker per dag toelaat. Zelfs de sociale contacten in de haven vol met live aboards gaan niet verder dan een kort praatje op de winderige steiger in de ijzige kou. Dat zijn we helemaal niet gewend tijdens overwinteringen en ervaren we als vreemd. Je leeft op je eigen drijvende eilandje en toch vermaken we ons goed.
bij de gewone man. In vergelijking met alle buitenlanden die we bezochten is Nederland een land geworden dat ver voorloopt op het gebied van digitalisering, snelle Wi-Fi en internet verbindingen en moderne elektrische en elektronische snufjes zoals contactloze betalingen via telefoon of smartwatch. Het lijkt of geld, je weet wel die munten en bankpapiertjes, niet meer bestaat. We vonden dat we aardig op de hoogte gebleven waren met dit soort ontwikkelingen maar het blijkt dat we flink op het gas moeten om van de laatste Nederlandse snufjes kennis te nemen.
van de stad ligt. We voelen ons er thuis. Maar door de corona restricties voelen we ons er eigenlijk net zo thuis als in elke vriendelijke buitenlandse haven. We hebben immers ons drijvende huis bij ons. Buiten de bezoekjes van lieve vrienden en familie zijn we redelijk op ons zelf. Hoe we over de rest van Nederland denken en hoe we het vinden om terug te zijn, moet wachten op antwoord tot de situatie normaliseert en de dreiging van de Covid-19 afneemt door de vaccinaties die volop bezig zijn. We zijn de stad Groningen namelijk nog niet uit geweest en hebben weinig bezoek gehad in de afgelopen 5 maanden.
door niet naar Portugal te gaan maar naar Nederland. Ondanks dat het niet onze eerste keus was na de Atlantische Oversteek om naar ons kikkerlandje af te reizen en niet naar een iets warmer klimaat zoals Zuid Portugal. Door de Corona pandemie en het koude klimaat zijn we amper toegekomen aan de klussen die we in gedachten hadden. De zomer staat nu gelukkig voor de deur en we gaan uit van normalisering van het dagelijkse Zeezwaluw leven.
De afspraak was en is nog steeds, dat wanneer één van beiden de nieuwe situatie niet plezierig (meer) vindt, we terug zullen gaan en een nieuwe start aan de wal maken. Niet als spijtoptanten met een illusie armer maar als tevreden mensen met een mooie ervaring rijker. Er zijn meer dan 120 maanden voorbij gegaan en we hebben nog steeds geen echte evaluatie gehad zoals dat gebruikelijk was/is in een werksituatie, met minnen en plussen. Eigenlijk zijn we vanaf de start in maart 2002 soepeltjes van een gevoel van vrijheid en vakantie naar een heerlijk aangenaam en een verantwoord live-aboard levenswijze gegroeid.
Het live-aboard leven voor elke vertrekkende zeiler is verschillend in; boot, duur, doel en budget. Zo zijn ook de reacties van familie en vrienden heel vaak alleen zwart–wit. Van “geweldig” tot “waar ben je in godsnaam mee bezig”! Bij ons waren de reacties niet veel anders. Bij ons speelt de emotionele belasting van achterblijvende oude ouders of kinderen en kleinkinderen niet. Onze ervaring is dat dit meestal de cruciale factor (de magneet) is in de beslissing t.a.v. de duur van wegblijven of het onverwacht en/of vaak terug moeten vliegen naar Nederland.
Doordat internet en email de afgelopen jaren met sprongen vooruit zijn gegaan, is in-contact blijven met familie, vrienden en bekenden eenvoudig en snel. Door het bijhouden van een website en het schrijven van reisverhalen over onze tochten hebben de thuisblijvers toch een idee hoe ons leven verloopt en waar we wat beleven. Regelmatig komen ook e-mails binnen met belevenissen van de thuisblijvers zodat ook wij op de hoogte blijven van het reilen en zeilen aan het thuisfront.
buitenland. Altijd wordt wel een passende oplossing gevonden maar het kost veel tijd in het uitzoeken wat, hoe en waar. Ook het elke keer weer in een nieuwe omgeving uitzoeken waar de supermarkt zit of de watersportzaak omdat je iets nodig hebt wat kapot is of aan vervanging toe. Altijd is het; “Is er zo’n winkel? Waar? Hoe kom ik daar? Heeft die wat we zoeken en wat kost het dan”?
Ja, nog steeds vinden we dit een perfecte manier van reizen om nieuwe landen, mensen en culturen te leren kennen. Na 10 jaar op de Zeezwaluw leven en met haar reizen is ons einddoel nog niet bereikt en genieten we nog steeds van de reis daarheen. De Zeezwaluw heeft hard gewerkt en ons een prima thuis gegeven in die 10 jaar, maar nu moeten wat plooien en vouwen recht gestreken worden evenals wat (technische) onderdelen vernieuwd worden, een heuse facelift dus! Helaas kunnen we de facelift bij onszelf niet zo eenvoudig uitvoeren dus plooien en vouwen blijven aanwezig maar gelukkig hebben wij nog geen slimme hulpmiddelen nodig om ons overeind te houden of voort te bewegen. Hier en daar een wat langere stop is alles wat we nodig hebben om weer nieuwe plannen te maken voor nieuwe uitdagingen.
Welkom aan boord SY Zeezwaluw 